Wij kregen van Joyce Leuverink en haar gezin vrij kaartjes voor Madurodam. Dat werd dus een dagje uit plannen. Ineens bedacht ik mij dat dit de eerste keer zou zijn met z’n drieën sinds de scheiding en mijn borstkanker traject. Wij hebben vorig jaar natuurlijk ook bijna acht maanden bij mijn ouders gewoond. Dat speelt allemaal mee. Ook mijn lagere energie level door in het begin weer aan het werk te zijn. Later kwam daar een huishouden bij in mijn uppie. Alles bij elkaar is dit toch een hele impact geweest. De laatste twee maanden merk ik dat mijn energie level omhoog gaat. Zo fijn. Ik heb zelfs energie om in huis extra dingen te doen. Alle lades en kasten zijn weer opgeruimd, geordend en best wel leeg. Eva heeft gisteren geholpen al haar speelgoed uit te zoeken. Van 9 kratten is zij naar 2 kratten speelgoed gegaan. Alles op marktplaats of Facebook verkoophoek gezet. Zo verdienen wij er ook nog iets aan. Helemaal happy.

Maar, Madurodam. Wij werden naar een gratis parkeerplek geleid. Super! Dat kleine stukje extra lopen was het geld wel waard. Eenmaal in Madurodam sloeg de paniek toe bij de kinderen. Het was druk 😂. Ik heb ze geleerd te relaxen. Wij liepen naar plekken waar het rustig was. Daar zaten zelfs zit plekjes tussen. Lekker rond kijken. De nieuwe attracties moesten we zeker zien. Een film over voetbal en daarna mocht je zelf aan de slag. En een film over new Amsterdam. Wij hoorden in eerste instantie alleen het geluid en zagen geen beeld. Storing. Even wachten…… en toen de film kunnen zien. Top! Genoeg gezien. Terug naar de auto en hop naar het strand. Over de Scheveningse pier gelopen. Een half uur trampoline springen voor de kinderen gedaan. Daarna over de boulevard gelopen en langs het kurhaus. Wat een heerlijke dag was dit! De kids zag ik ook ontspannen genieten. Niks moest. Alles ging in overleg. Wat een plezier hebben wij gehad. Op weg naar de auto nog even chips gekocht voor vanavond op de bank. Want die voeten gaan omhoog! Het was een super voor het eerst op stap met z’n drieën dag 👩‍👧‍👦. Maar nu zijn we kapot. Moe maar voldaan.

Wie weet dit nog? Anderhalf jaar geleden was mijn smaak, gelukkig tijdelijk, veranderd. De dag na mijn chemo kuur ging ik de volgende dag naar de markt voor een bak kibbeling om 10:00 s’morgens. Haha. Als ik daar nog aan denk. Daarna had ik drie dagen last van mijn mond en kon ik moeilijk eten. Ik had dan ook totaal geen smaak. Maar daarna…… ging ik los aan witte Snickers. En die kreeg ik van iedereen aangeleverd. Wat was dit geweldig. De kinderen keken hun ogen uit. Dan hadden wij weer een lief pakketje op de deurmat liggen met witte Snickers. Visite namen deze repen mee. Overal om mee heen waren deze repen te vinden. Alsnog allemaal dank daarvoor. Het had iets. Het was gewoon lekker. Ik kon het toen hebben. Het hoorde bij mijn chemo periode. Snickers waren voor mij toen, die extra luxe, grappige momenten waar ze allemaal vandaan kwamen, de kids genoten mee…… Bedankt allen voor deze bijzondere herinnering.

Ik zag ze vorige week bij de Albert Hein liggen. Het voelde dubbel. Ik vind ze nog steeds heerlijk. Maar mijn enorme lijf mag ze nu even niet hebben. Ik durfde ze ook niet te kopen door de herinneringen aan mijn chemo kuren.