Gisteren was het zover. Om 18:00 gingen ze naar hun vader. Ze waren echt aan het aftellen die dag. Mam, hoeveel uur hebben we nog…… dat afscheid blijft moeilijk. Voor een weekend weg zijn we bijna aan gewend. Maar veertien dagen 😒…… s’Middags ging ik met mijn dochter naar het Wilhelmina kinderziekenhuis. Naar de kinderarts voor de zoveelste keer. Nu goed bericht; wij hoeven pas over zes maanden weer terug te komen. Alles is stabiel. Daarna naar huis. Mijn dochter vroeg om een happy meal. Als afscheidsmaaltijd. Vroeger toen haar vader op uitzending ging, gingen wij als gezin elke keer naar de Macdonalds voor ons afscheidsmaaltijd. Zou zij dit nog weten?

Anyway, wij kochten een happy meal om happy te worden. En of dit hielp? Heel even. Ze genoot zichtbaar van het eten en haar speeltje. Maar toen eenmaal het afscheid daar was…… 😭😢. Het was vooral dat moment en het idee van veertien dagen. Ik moest mijn dochter van mij los pulken. Nog een knuffel mam, nog eentje mam……. op een gegeven moment ben ik weg gelopen. Pfew, wat blijft dit moment klote. Ik weet dat ze het nu naar haar zin heeft bij het nieuwe gezin van haar vader. Zij gaan met z’n zessen op vakantie maar Turkije. Heerlijk toch? Lekker zwemmen, alles mogen eten. Dus dat zit wel goed. En ik? Gelukkig mag ik gewoon werken. In de luxe van 18 graden. Extra uren draaien. Altijd handig voor een keer een dag extra vrij met de kinderen. Tussendoor heb ik ook leuke dingen gepland met vriendinnen en familie.

Het ergste van dat ze weg zijn is dat ik als moeder geen grip op ze heb. Let er wel iemand op als ze zwemmen? Worden ze goed ingesmeerd? Stort het vliegtuig niet neer? Als ik met ze op vakantie ben geniet ik en zie ik deze spoken niet. Maar nu…..

Het is niet mijn keus de kids zolang te moeten missen. Maar het is zoals het is. Accepteren maar. Zij en ik gaan er wat van maken. Als zij 💚💙 het leuk hebben, dan ben ik ❤️ gelukkig 👩‍👧‍👦!

Sinds gisteren is dit filmpje officieel te zien op de site van KWF Facebook.

Mijn dochter vroeg om een dagboek. Helemaal prima. Super leuk zelfs. Ik heb van mijzelf nog vele liggen. Zo leuk. Dus wij gingen samen op stap naar de Bruna. Een echt leuke dagboek zagen wij niet. Wel een mooie schrift met harde kaft. Daarin allemaal mooie schrijf lijnen. Dus why not? Een van deze genomen. De mevrouw in de winkel zag ons twijfelen.

Daarna gingen Eva en ik naar de action. Voor wat leuke emoticon stickers in het dagboek. Daarna liepen wij weer langs de Bruna. Toen zag mijn dochter een agenda van Dylan Haegens. Dus ik zeg nog; dat is voor de middelbare school……. toch even naar binnen gegaan. De agenda bekeken. En ach, waarom geen school agenda als dagboek? Zo heeft zij voor elke dag enkele lijnen om haar gebeurtenissen van de dag te noteren. Echt heel veel zal dit toch niet zijn. Mijn meisje is nog maar 8 jaar.

Dus wij gingen samen naar binnen. Dezelfde mevrouw hielp ons bij de kassa. Ik legde haar uit dat Eva een dagboek zocht. En dat een school agenda eigenlijk wel leuk was daarvoor. Zegt die mevrouw; en het schriftje die jullie al hadden gekocht? Eva zei dat ik deze wel kon gebruiken. Maar eigenlijk vond ik dit zonde van het geld. En hoe lief was deze dame achter de kassa?! 😍. Ik mocht het schriftje met harde kaft inleveren voor een Dylan Haegens agenda/dagboek. Zo lief! Ik heb haar duizendmaal bedankt. Hierbij; mevrouw van de Bruna, heel erg bedankt voor de ruil van en schrift naar een Dylan Haegens agenda zonder gezeur!