Vandaag ging ik met mijn dochter naar de orthodontist. Een paar weken geleden voor het eerst. En nu gingen wij voor foto’s en ik dacht gips happen. Zo ging dat vroeger namelijk toen ik een beugel moest. Komen wij daar……. foto’s maken en hoppa meteen een plaatjes beugel erin. Pfew. Dat was even schrikken. Wat heeft Eva stilletjes gehuild. Tranen met tuiten zonder geluid. Ze was zo stoer. Mijn meisje is nog maar 8 jaar. En dan nu al een plaatjes beugel. De eerste in de klas. En wat schaamt zij zich hiervoor. Echt heel erg. Wij reden even bij haar vader en stiefmoeder langs om haar broer op te halen. Maar de hand ging niet weg voor Eva haar mond. Ook haar broer Daan mag het niet zien. Die schaamte is natuurlijk niet fijn. Maar die pijn….. ze kon vanavond niks eten. Al het eten doet haar pijn. Ach ja, uiteindelijk alles voor een goed doel. Maar voor nu echt wel even incasseren.

Ik heb heel veel geluk met mensen om mij heen te hebben die mij feedback geven. Zij helpen mij ook met het huishouden en nog heeeeeeel veel meer.

Vorige week waren er collega’s / lieve vriendinnen die aangaven mij te willen helpen in mijn huishouden. Ik heb natuurlijk 8 maanden bij mijn ouders gewoond omdat ik het huishouden/ ziek zijn van kanker/mijn lieve kindjes opvoeden niet alleen aankon. Dus ik schreef een hulp app bij deze dames. En jawel, zij wilden helpen. Ik ben hier zo enorm blij mee. Al mijn achterstallig onderhoud is nu gedaan. Vanaf nu hoef ik het alleen maar bij te houden. Ik ben happy.