Een konijn met zwarte poten.

Ik ben dol op mijn stabiele man in het huis. Hij is er elke dag voor mij. En ook nog eens voor de kinderen. Wat wil een mens nog meer? Hij is dol op een kus en een knuffel. Vraagt uit zichzelf weinig aandacht. Loopt zelf de trap op en af. Eenmaal boven ligt hij graag in het Barbie poppenhuis. Helemaal klem in het roze keukentje. Prima toch? Als wij papier over hebben leggen wij deze op de vloer. Op zijn tijd is Bob een papier versnipperaar. Handig met rekeningen die niemand mag zien. Wortels eten wij op en Bob wil het liefst het groen daarvan. Zo zijn Bob en wij/ik helemaal ying yang. Hij vangt mijn tranen op. Hij laat mij lachen. Ik ben zo blij met ons konijn. Vroeger aten wij elk jaar als gezin konijn met de kerst. Een soort flappie verhaal. Alleen vond ik dat toen nooit een probleem. Want daarna kreeg ik een baby konijn. Heel gek. Maar ik heb hier geen trauma aan over gehouden. Maar nu voor Bob? Wij houden enorm van hem. Wij laten hem steeds meer een beetje los. Eerst liep hij in de woonkamer. Daarna ging hij naar boven. In het begin viel hij van de trap. Maar dat beheerst meneer nu. Wij laten hem steeds meer los in de tuin, straks met een zwembad heeft hij pech. Meneer is namelijk dol op plastic. Het zal je gebeuren: een hap eruit en splash, einde zwembad. Wij hebben dit al een keer mee gemaakt met ons aero bed. Eva en ik lagen erop. Binnen een uur lagen wij tegen elkaar. Huh? Hoe kon dat nou? Nieuw uit de verpakking. Had meneer Bob een hapje genomen. Gewoon omdat het lekker is. Bob is dol op plastic fantastic.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s