Ik had punten gespaard van de emte voor een diner bon van 20 euro. In Ede in te wisselen bij restaurant klein Zwitserland. Mijn dochter vraagt al maanden om een keer naar een echt restaurant te gaan. Zoonlief iets minder. Hij is bang dat hij niks lust…. Mijn bon was tot 31 maart geldig. Aangezien de kinderen sinds vandaag bij hun vader zijn, de maandag en dinsdag het restaurant dicht was, moest het gisteren gebeuren. Ik had gereserveerd om 17:00. Mijn zoon stelde ik gerust dat hij ook gewoon frietjes mocht bestellen.

Toen wij binnen kwamen stonden er emmers op de grond water op te vangen. Bizar. De brandweer reed langs. Toen wij onze bestelling deden van pannenkoeken en frietjes kregen wij de mededeling dat de frituur in brand had gestaan. Oftewel, er kon geen friet besteld worden. Waaaaaaat! Vreselijk. Daan durfde al niet uit eten te gaan. Vanaf nu krijg ik hem nooit meer mee. Er stonden paas eitjes op tafel. Alle witte chocolade eieren heeft hij opgegeten. Daarna op weg naar huis hebben we voor hem een patat speciaal gekocht. Helemaal zijn ding. Thuis eten.

Ik ben een boek aan het lezen over een meisje die op 16 jarige leeftijd kanker kreeg. Ze was even genezen maar op haar 18de komt deze ziekte terug zoals ze dan zeggen. Ze weet dan dat ze gaat sterven. Zo jong maar toch ook zo vol met mooie waardevolle levenslessen. Zij kwam met onderstaande tekst omdat ze haar liefde niet had gevonden in haar korte leven. Ik heb deze wel gehad. Gelukkig maar. Ik ben echt gelukkig in de liefde geweest. Daardoor heb ik nu ook twee prachtige kinderen waar ik zielsveel van hou. Maar deze tekst van haar raakte mij. Ook ik heb mij voor nu neergelegd bij een leven zonder liefde. In mijn geval omdat mijn hart, misschien tijdelijk, beschadigd is. Maar ik hou nog steeds van mijzelf. Al ben ik niet 100% vrouwelijk meer, ik mis iets, toch ben ik blij met mijzelf. En dat is het begin van een gelukkig leven. In mijn geval zonder hakken, haha.