Mijn ouders kwamen met dit idee. Ik zocht iets om te wandelen. Richting Nijmegen, de waalbrug over. En dan richting de heilige landstichting. Dat is het dorp. Het museum heet orientalis. Met een museumjaarkaart kom je zonder bij te betalen binnen. Wat een fantastisch gebied. Kleine dorpjes zijn nagebouwd. Klimbomen, water, veeeeel bos, toilet gebouwen en twee restaurants. Overal staan bankjes. Dit ga ik onthouden. Met 30 minuten rijden zijn wij er. Dat wordt genieten met de kids van de zomer. In een vuurkorf voor het restaurant knapperde een vuurtje. Toen wij als eerste klanten in het restaurant binnen kwamen trok de meneer achter de balie meteen zijn klederdracht aan. Wij kregen gratis plakjes brood met humus en een schaal nootjes. Zo blij was hij met gezelligheid en klanten. De dag begon met 4 graden en overal sneeuw en ijs. De dag eindigde met 12 graden en palmbomen in de zon.

Sinds ik een alleenstaande ouder ben praat ik meer in mijzelf. Dat is wel zo gezellig. Voor mijzelf dan. Altijd een gezellig praatje om mij heen.

Ik was vrijdag morgen bij de Albert Hein XL. Tijdens mijn loop door de automatische deuren ging iemand net op het naadje naar binnen. Eigenlijk dus net niet. Klabats. De boel sloeg vast. Ik was natuurlijk druk met in mijzelf aan het praten dus ik liep door. BAM! De glazen wand geraakt met mijn neus. 100 punten. De meneer naast mij, ik zag hem met een Audi aan komen rijden moest lachen. En ik ook hoor. De schade viel mee.

S’middags was ik bij de Lidl. Zag ik die meneer van de Audi nou weer? Twijfel de twijfel. Ik liep toch naar hem toe. Ik vroeg; was u vanmorgen nou bij de Albert Hein XL? Hij begon te lachen en zei, nee. Maar hij was wel erg nauwsgierig naar mijn verhaal hierachter. Dus ik vertelde van de klapdeur, kaboem, lachen gieren brullen. Hij vond het een geweldig verhaal maar moest toegeven dat hij er niks mee te maken had. Prima. Wij wensten elkaar een fijn weekend. Even later bij de kassa zag ik hem weer. Hij stak zijn duim omhoog en wenste mij nogmaals een fijn weekend. Ik ook naar hem. En gaf nog even aan dat hij pech had niet de persoon te zijn aan wie ik dacht. Hij miste nu een Audi Q7. Hij begon weer enorm te lachen. Zijn buurman begon over zijn stoere Suzuki die al 11 jaar mee ging. Ik riep wederom richting de andere kassa; ik had een Peugeot van 21 jaar oud. Die jonge jonge vertrok zijn gezicht bij de naam Peugeot. En toen gingen de gesprekken over de 3 cilinders ofzo en merken mij te ver. Ik zwaaide af! Het was weer gezellig mensen! Misschien tot de volgende keer.