Vandaag ga ik voor een ct-scan. Omdat ik last heb van mijn heup. Op zich prima. Zij het niet dat ik pijn in mijn lijf eng vind. Voorheen had ik pijn, ik dacht daar verder niet bij na en de pijn ging vanzelf weer weg. Zo hoort dat. Maar sinds ik ziek ben geweest voelt pijn in mijn lijf anders. Lichamelijk is er geen verschil. Maar psychisch is de pijn groter. Zeker de angst. Mijn lijf heeft mij al een keer in de steek gelaten. Dus waarom niet nog een keer?

Ik heb nu enkele weken pijn in mijn heup. Zeker met yoga. Accepteren maar? Ik heb het even afgewacht. De pijn blijft hetzelfde. Het kan ook van de hormoon pillen komen. De arts keek mij aan en zei; als de pijn blijft kan je over een half jaar terugkomen en dan kunnen wij een scan laten maken. Het bleef even stil. Toen zei hij: maar ik denk dat jij niet het type bent wat graag afwacht. Zullen wij de scan maar meteen afspreken? Een man naar mijn hart! Waarom zou je wachten in onzekerheid? Om 8:20 ben ik aan de beurt. Volgende week krijg ik de uitslag. Voor elk persoon is een andere aanpak fijn. Ik ben van het rigoreuze. Aanpakken die hap. Maakt niet uit welke uitslag ik kan verwachten. Ik wil het gewoon weten.