Mijn laatste drain hangt in een tas aan mijn schouder. Af en toe vergeet ik mijn tasje. En ik heb geen Annie die mijn tassie effe vasthoud (ken je dit lied nog?). Als ik mijn tasje laat staan en wegloop is er nog niks aan de hand. Dan hoor ik kling klonk. Niet omdat ik twee drains heb maar wel omdat ik gevolgd word door een tas.

Gistermiddag vergat ik weer mijn tas. Deze deed geen kling klonk omdat hij bleef haken achter het wiel van een stoel. Ineens voelde ik een scherpe pijn tussen mijn ribben. Ik had het gevoel dat ik de drain met hechting en al uit mijn vel had getrokken. Gelukkig was dit niet het geval. Maar het hechtnaadje blijft gevoelig. De drain heb ik met een extra lusje op mijn huid vastgeplakt. Het slangetje trok namelijk iets teveel aan mijn inmiddels gevoelige huid. Waar was Annie nou toen ik haar nodig had?! 😜