Ik leef in deze ziekte periode in vier fases. Nummer een was de chemo. Die zes behandelingen heb ik nu achter de rug. De eerste drie waren een makkie. Ik merkte daar echt helemaal niks van. Heel bijzonder. De laatste drie waren toch echt wel anders. Maar nog steeds niet spugend boven het toilet. En de pijn…. zeker niet fijn, maar nog net te doen. Behalve bij nummer een oftewel eigenlijk vier waar ik een keelontsteking bij had. Mijn tong was ook niet aardig voor mij. Weinig smaak en alles voelde als pijnlijk en slijm. Lopen ging een tijdje moeilijk. Nagels en haren vallen nog steeds uit maar daar voel ik gelukkig niks van. 

Fase nummer twee is de operatie. Gelukkig maakte ik mij van te voren niet druk. Want het gaat uiteindelijk toch een operatie worden….Ik mis nu wel een partner. Waarom? Het is natuurlijk mijn eigen lijf. Maar ik denk dat ik toch voor een radicale beslissing ga. Ik heb een tumor. Dus je zou zeggen: laat deze verwijderen. Maar ergens in mijn lijf zit er toch een erfelijkheidsfactor. Dus wat doe je dan? Ik denk als wij als gezin nog samen waren ging ik voor die ene tumor. Daarna voor extra controle. Maar nu ik alleen ben en jonge kindjeren heb wil ik toch geen risico lopen? Dus wat dan te doen…… Dan ga je voor save. Alles voor de kinderen. Maar daar komt best veel bij kijken. Ik mag zes weken niet tillen met links en rechts. Gelukkig heb ik veel mensen om mij heen.

Fase nummer drie zijn 24 bestralingen. Gelukkig krijg ik er drie tot vijf per week. Dus ik ben niet 24 weken bezig. Ik dacht voor mijzelf: makkie. Ik ga liggen. Dan begint de bestraling voor een paar minuten en klaar. Maar ik hoor nu dat hoe verder je in dit proces bent, dat dit een mega impact kan hebben op je lichaam. Een half jaar lang extreem moe zijn na deze behandeling is nog niks. Klinkt erg gezellig. Fase nummer vier is voor de komende tien jaar hormoon tabletten nemen. Ik ga hier nog niet mee bezig zijn. Ik ga nu voor fase twee. Ik ga mij nu voorbereiden op de operatie voor straks. 

Wish me luck for today!