
Om 12:00 hing deze tas aan onze deur. Speel vriendje van Daan zijn mond viel open. Wauw! Zegt Daan: fijn he? Dat doen de mensen wel vaker voor ons. Daardoor hebben wij nog lang genoeg te eten. In dit geval te snacken. Daarna kwam vanuit Eva de reden waarom wij dit soms krijgen. Ze begon over de scheiding en dat mama borstkanker heeft. Wat ik zo grappig vind is dat veel kindjes die hier spelen niet vreemd naar mij kijken met mijn muts op. Maar zodra ze het woord kanker en kaal hoofd horen blijven ze vaak stiekem naar mij staren.

Ik vind de tas ook super leuk. Ideaal voor Daan. Staat toch leuker dan zo’n big shopper van de Albert Hein als hij van het weekend met papa meegaat.


