Je voelt iets lopen in je neus. Oeps. Een bloedneus. Niks geks. Voor de zoveelste keer.

En dan kijk je naar je hand. Deze laat ineens een gekke plek zien. Voor mijn gevoel niks ernstigs. Maar het blijft een gekke plek.

En dan wil je naar bed gaan. Tandjes poetsen. En dan zie je in je oogwit een rode plek die er voorheen niet was en is. Erg? Pfew. Ik heb geen idee. Ik laat dit alles maar over mij heen komen. En dat vind ik voor nu het lastigst. Ik hoop dat ik de goede beslissing heb genomen en alles maar laat komen en gaan zoals het is. Gelukkig zijn er voor nu even geen kids in het spel.  Die hebben bij papa veel plezier. En ik…. hou de boel stiekem toch wel een beetje extra in de gaten. Er moet immers ook een beetje geklust worden.
Inmiddels toch maar even gebeld. En de foto doorgestuurd. De foto zou een ‘brandwond’ zijn van de chemo. En de bloedneuzen etc hoort er toch een beetje bij. Mijn bloedstolling is van de medicijnen in de war. Uitkijken met stoten dus.