Dit is zoiets wat privé zou moeten zijn. Leuke dingen deel je. Minder leuke dingen hou je voor jezelf en heb je maar mee te dealen. Wie niet? That’s live. En toch ……. Deze pijn past niet in mijn chemo schema. Maar sinds vandaag loop ik mank. Mijn rechtervoet doet weer zo’n pijn. Maar dat zou eigenlijk niet kunnen. Niet na bijna veertien dagen. Maar ik heb er wel last van. 

En ach, de kids beginnen eraan te wennen. Die zijn gelukkig flexibel. En als mijn zoon dan boven op bed ligt, helemaal op zolder en om een extra kus en een knuffel vraagt……. dan probeer ik mij groot te houden. Die twee trappen zijn op en neer echt teveel voor mij. En dan sta ik huilend onderaan de trap. En zeg ik terwijl ik mijn tranen inslik: lieverd, morgenvroeg krijg jij een extra grote knuffel van mij. Helaas geen acceptatie. Mijn zoon hoort waarschijnlijk de verdriet in mijn stem en zegt zo lief: mam, ik kom wel naar je toe, blijf maar staan. En dan ziet hij helaas mijn waterige ogen. Ach ja, thats’s life. Een kus en een knuffel. Goud waard van je eigen kinderen!