Ik wil niet klagen, maar die pijn…. Is het psychisch of lichamelijk?Β 


Dit is zoiets wat privΓ© zou moeten zijn. Leuke dingen deel je. Minder leuke dingen hou je voor jezelf en heb je maar mee te dealen. Wie niet? That’s live. En toch ……. Deze pijn past niet in mijn chemo schema. Maar sinds vandaag loop ik mank. Mijn rechtervoet doet weer zo’n pijn. Maar dat zou eigenlijk niet kunnen. Niet na bijna veertien dagen. Maar ik heb er wel last van. 


En ach, de kids beginnen eraan te wennen. Die zijn gelukkig flexibel. En als mijn zoon dan boven op bed ligt, helemaal op zolder en om een extra kus en een knuffel vraagt……. dan probeer ik mij groot te houden. Die twee trappen zijn op en neer echt teveel voor mij. En dan sta ik huilend onderaan de trap. En zeg ik terwijl ik mijn tranen inslik: lieverd, morgenvroeg krijg jij een extra grote knuffel van mij. Helaas geen acceptatie. Mijn zoon hoort waarschijnlijk de verdriet in mijn stem en zegt zo lief: mam, ik kom wel naar je toe, blijf maar staan. En dan ziet hij helaas mijn waterige ogen. Ach ja, thats’s life. Een kus en een knuffel. Goud waard van je eigen kinderen!

Ik was zo goed bezig met suiker en bepaalde E-nummers te vermijden. Waarom?

Ik ben sinds ik kinderen heb bezig met zo gezond mogelijk te eten. Dit kwam vooral omdat ik geen makkelijke eters in huis heb. Dat beetje wat ze aten en eten wil je dan toch een beetje gezond houden. Op verjaardagen en bij vriendjes, school etcetera mag alles hoor. Maar thuis doordeweeks wordt hier over het algemeen zo gezond mogelijk gegeten. 


Iedereen weet dat suiker niet goed is. Dus de pakjes voor maaltijden komen hier al een tijd niet binnen. Wij zijn van de volkoren pasta’s en verse groenten. Daar smullen de kinderen gelukkig inmiddels van. Snoep…. Blijft lekker. Mogen ze ook echt wel tussendoor. Maar geen zakken vol. E-nummers? De gevaarlijkste, de E621 die als smaakversterker in heeeeeeel veel producten wordt gebruikt probeer ik zeker te vermijden. Met vers eten is dit een makkie. En dan leef je voor je gevoel al jaren zo. Zo gezond mogelijk. Dit geef ik mijn kinderen mee. En dan krijg je alsnog die vreselijke ziekte. In het begin dacht ik dan ook: pff, ik zit volgepompt met medicijnen dus dan maar een beetje genieten. Lekker makkelijk eten met een pakje met smaakversterker. Goedkoop, lekker en makkelijk. Maar is dit wel handig? Ik heb de boel weer gereset. Ik blijf bij gezond eten zolang het betaalbaar is. Ik blijf het goede voorbeeld geven aan de kinderen. En dat ik ziek ben geworden? Dat kan aan van alles liggen.