Ik had super fijne lieve buren. En toen gingen ze ineens verhuizen. Eigenlijk ook best wel snel. Jammer. Ik ga ze zeker missen. Beter een goede buur dan een verre vriend.

Gelukkig krijg ik hele leuke fijne buren terug. Hun jongste dochter zit bij mijn dochter in de klas. Ze zijn beidden dol op huisdieren. Altijd handig om een keer te aaien en te knuffelen bij elkaar.

Ik weet dat de nieuwe buren de deur niet plat zullen lopen. Zo ben ik ook niet. Dus dat komt wel goed. Maar als zij nou een keer een zelfgemaakte spekkoek aanleveren zal ik ze een frisse citroen taart terug geven. Over en weer zonder dat het tegenstaat. 

Afgelopen week ging de deurbel. Stond er een kerstpakket van ze voor de deur. En een trolley voor dochter Eva voor als ze ooit bij papa in zijn nieuwe huis gaat logeren. Super bedankt buurtjes!

En de doos ernaast zat ook vol met lekker dingen voor de feestdagen en daarna. Wat een feest om uit te pakken met de kinderen.

Eergisteren weer een chemo kuur gehad. Nummer twee van de zware serie. De vorige keer viel enorm tegen. Waarschijnlijk omdat ik toen ook nog een griep/keel ontsteking erbij heb gehad. Alles deed mij toen pijn. Botten, spieren, mond, keel etcetera etcetera. Koorts erbij. Bloedneuzen. Zelfs een pil doorslikken was bijna niet te doen. Hopelijk ga ik het deze keer minder erg ervaren. We hebben een kerstviering in het vooruitzicht. Eerste kerstdag heb ik de kindjes. Dag twee gaan ze met papa mee. Dit is wel even wennen hoor. Ik vraag mij nu ook af of het überhaupt wel wend? Ik wil dit soort dagen gewoon met z’n vieren kunnen zijn. Wie weet in de toekomst…. Hoop doet leven!

Als ik ziek ben van de chemo dan is het de eerste week van deze vakantie. De vorige keer begon het op de vrijdagnacht. Dan heb ik de kinderen. Gelukkig met veel lieve mensen om mij heen die ons willen opvangen. Week twee als ik weer topfit ben zijn ze bij papa en hele fijne vrienden. Ook dat vind ik heeeeeeeel erg moeilijk. Weer gesplitst. En jawel, wij kunnen facetimen. Maar die warme knuffel van de kinderen ga ik toch missen. Maar ik laat mij niet kennen. Er zijn ergere dingen in de wereld. Ik denk maar zo: ik ga week twee genieten van mij beter voelen, de rust, de stilte, de leegte…… Bah. Hopelijk kunnen wij dit volgend jaar anders aanpakken. Maarrrr, ik heb met mijn dochter een fijne afspraak gemaakt. Als wij elkaar missen doen we de ogen dicht. Dan denken wij aan elkaar en geven wij een kus via de lucht aan de ander. Voor altijd samen!

Verder heb ik geleerd om hulp te vragen ook aan de arts. Ik heb aangegeven dat ik een fijne kerstavond wil met de kinderen. Ik snap dat de chemo moet doorgaan maar hoe maken wij het draaglijk voor ons drieën? Ik heb nu pillen gekregen om de ziekte verschijnselen uit te stellen. Ik word nu ziek op tweede kerstdag, maar dan zijn de kindjes toch bij paps. En ik heb extra pijnstillers als nood. Hopeta. Dit geeft mij al een bepaalde rust om de feestdagen in te gaan en extra te kunnen genieten in deze bijzondere hectische periode. 

Ik merk steeds vaker dat ik met iets thuis kom wat niet de bedoeling was. Hoe ouder hoe gekker…. Vroeger lachte ik mijn moeder een klein beetje uit als ze weer eens iets anders dan gevraagd mee naar huis nam. Zo vroeg ik een keer cerise. Vroeg mijn moeder aan de verkoper: heeft u ook cassis met kersen? En de volgende is helemaal hilarisch. Meneer, heeft u ook tiramisukie? Alsof ze in de winkel naar een Suzuki vroeg, whahaaaa. Het ging om een toen nog nieuw toetje tiramisu. 

Maar inmiddels trap ik er zelf ook in. De keuze is tegenwoordig ook zo reuze. Zou dat het zijn? Of kan ik op mijn iets oudere dag al die nieuwe dingen niet meer bijhouden?