Ik merk bij mijn dochter elke keer weer dat een chemo kuur van mij zo’n impact op haar heeft. Maar toch wil ze elke keer heel graag mee. Na vijf chemo’s vallen de puzzel stukjes in elkaar. Dankzij observaties, informatie van de mensen om mij heen en een moeder instinct.

Afgelopen chemo ging Eva er vrolijk in. Eenmaal op de afdeling zag je haar instorten. Sabrina zei al dat ze stiekem zachtjes intens verdrietig was. Ik was te druk met gesprekken en vragen beantwoorden van de verpleegkundigen. Bij de vorige chemo had ze dat verdrietige op school en bij het afscheid nemen van mij bij de klas. Het is ook niet niks om je moeder aan het infuus te zien. Er liggen allemaal zieke mensen om ons heen. 

Een kind hoort een veilige thuis basis te hebben zoals mijn beste vriendinnetje voor het leven Floor Houba al zei afgelopen dinsdag. En nu heeft Eva te maken met een zieke moeder. En wat heeft ze verder thuis? Geen papa. Toen wij eenmaal van de chemo thuis waren pakte ik haar vast. Ze brak. Tranen met tuiten en ze wist niet waarom. Ze wilde zo graag papa thuis hebben. Die mocht ze bellen. Ze smeekte of hij kon komen. Gelukkig was hij net op weg naar huis vanuit het werk. Ze heeft met hem een spelletje gespeeld. Gevochten en gespeeld voor een half uur. Je zag haar opfleuren. Even weer een sterke man in huis. Het afscheid viel gelukkig mee. Mijn schoonzus Mascha kwam toen ook binnen met een stapel pannenkoeken voor het avond eten voor haarzelf en de kids. Daarna broer Daan met opa en oma. Oftewel een grote gezellige familie. 

Maar wat een impact voor je kind. Gelukkig gaat de school hier fijn mee om. Ik stuur een foto van ons op de afdeling. Eva kreeg een plastic spuitje mee en mijn polsbandje om te laten zien aan de klas. De juf gaat vast weer de foto van ons projecteren. Ze kan dan ook vertellen dat ze heeeel vaak van Sabrina heeft gewonnen met uno. En dat ze een perenijsje heeft gekregen.