Op de school van mijn kinderen hebben ze een leuke actie met kerstkaarten. De kinderen mochten hun eigen kerstkaart tekenen. Deze gaat dan in productie. Met een beetje geluk kunnen de kinderen de setjes van zes zelfgemaakte kaarten verkopen. Zes pakketjes gaan mee maar huis. 6×6=36 euro. De opbrengst gaat naar kika. Dit klonk als muziek in de oren bij mijn kinderen. Kanker, dat heeft mama ook. En dan kunnen wij ook nog eens iets betekenen voor kinderen met deze ziekte. Bloed fanatiek gingen ze aan de slag. Helaas viel het voor hen tegen wat het resultaat werd. Ik vond het juist mooi. Een kaart met een verhaal erachter.

Daan tekende een kersthuis. Met een slee boven het huis met …… rendieren. Maar de rendieren pasten niet meer voor de slee. Hij mocht niet opnieuw beginnen. Daar was geen tijd voor. Dus meneer tekende een rendier met een touw onderaan de slee. En dan heb je moeders die roept bij het zien van de kaart: wauw schat, wat mooi gemaakt. Maar waarom heb je de rendier aan een strop opgehangen? Arm kereltje. Mam, waarom opgehangen? Echt niet! Hij paste er niet voor, hoort er wel bij vandaar eronder aan een touw. Een onschuldige kinder gedachte en een volwassene gedachte…..

Eva tekende vijf personen op haar kaart. Ik vroeg aan haar wie deze personen waren. Dus zij zegt: opa, oma, mama, Daan en Eva. Papa zat naast haar….. Ze keek opzij en raakte in paniek. Oh nee, papa, mama, Daan, Eva en opa OF oma. Arm kind. Mijn ex man en ik zeiden al: het maakt echt niet uit wie je getekend hebt. Wij, opa’s, oma’s, papa en mama houden van je! Jij hoeft niet te kiezen kind! Papa en mama houden altijd van jou!