Even pas op de plaats.

Ik schrijf meestal van te voren mijn stukjes. Soms wel veertien dagen vooruit. Maar nu loop ik achter. De reden? Ik voel me al een tijd niet lekker. Van helemaal niks meer kunnen, overal pijn tot aan ‘gewoon’ lamlendig. Mijn eerste drie chemo’s gingen zo makkelijk. Ik merkte voor en na die tijd, buiten het tijdelijk dieet om, niks in mijn lichaam. Tussendoor ging ik, wel overgepland, nog gezellig werken. 

Ik wist dat de laatste drie chemo’s zwaarder zouden zijn. Maar zo zwaar? Nu heb ik dan ook wel verschijnselen die er niet bij horen. Koorts. De nachten badend in het zweet en als je dan nog lekker slaapt….maar helaas lukt dat ook niet. Ik kan bijna niet lopen. Er is iets met mijn voeten, maar wat? Als ik ze aanraak voel ik niks. Maar als ik op mijn voeten sta lijkt het alsof ik in 100 punaises trap. Zelfs met de voeten omhoog blijven ze gevoelig, vervelend tintelen. En de spier en botpijn zou na 3-4 dagen weg zijn. Het is gelukkig niet meer zo erg maar nog steeds niet weg. Een mond en keel vol blaren, aften en beslag is wel normaal. Voor hoe lang nu nog? Geen smaak is op zich niet erg maar wel jammer als je een speciale snicker dieet heb. Zonde toch? Ik leg de limited edition even opzij voor later.

Maandag 5-12 belde ik naar het ziekenhuis dat ik nog steeds koorts had en spontane neusbloedingen. Die neusbloedingen kunnen erbij horen. De stolling is tijdelijk in de war. Even uitkijken met stoten. Koorts hoort er niet bij. Naar het ziekenhuis. Onderzocht. Niks geks. Standaard lijst werd afgewerkt. Laboratorium, apotheek en een long foto. Ik was om 13:30 in het ziekenhuis en ging om 16:45 naar huis. Het is nu druk omdat iedereen met eigen risico zit, de laatste centen opmaken etcetera. Dus u bent gewaarschuwd. De rest van deze maand is het druk. Stel je daar op in. Heb ik ook gedaan. Een uur bij het laboratorium gewacht. Daar heb ik een dutje gedaan. Ik snap wel waarom je daar zo lang moet wachten. Dat komt door mensen zoals ik. Er werd zes keer geprikt voordat ze raak hadden. Bij de apotheek nam ik een saucijs en cappuccino. Deze laatste met een bon van Lillian! Hij was heerlijk. De eerste happen en slokken zijn vreselijk met al die blaren maar je kan daar doorheen eten. Voor mij nu geen acht maaltijden per dag. Maar vier grote stapels. Om 16:45 stond mijn vader voor de deur. Een taxi achter ons vond dat ik er te lang over deed om in te stappen. Waarschijnlijk dacht hij dat deze jonge blom nog fit was en de boel aan het flessen was? Hij begon te toeteren. Ik werd zo boos. Ik wilde hem bijna achter het stuur vandaan trekken. Volgens mij zijn wij bij een ziekenhuis en hebben wij te maken met zieke mensen, dus neem de tijd zeg. Ik merkte toen dat er nog genoeg leven in mij zat om mij druk te maken om ‘niks’. Eenmaal bij mijn ouders kon ik gezellig aanschuiven. En daarna had ik gelukkig een kleine opleving en hebben wij met z’n allen nog een fijne Sinterklaas gevierd. 

5 thoughts on “Even pas op de plaats.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s