Een verwendag voor (ex) borstkanker patiënten.

Laatst had ik een verwendag in het ziekenhuis voor mensen die nu borstkanker hebben of hebben gehad. Ik was net op tijd of eerlijk gezegd net twee minuten te laat. Oeps, gebeurd mij eigenlijk nooit. Door het haasten was ik ‘gehaast’. Ik mocht nog aanschuiven bij een workshop waar ik vantevoren voor werd ingeschreven door de commissie. Iets met servetten knippen, plakken op een potje plakken. Zo kon ik een kerstglas maken voor waxine lichtjes. Maar aangezien ik gehaast aan tafel schoof, ik zei nog laat maar zitten (het is eerlijk gezegd niet mijn ding), ging ik als een razende knippen. Plakkerdeplak. En klaar. In twintig minuten. Er stond een uur voor gepland. Oh jee, heb ik weer. Dan maar gezellig kletsen met de dames/soulmates. Ik had niet eens een idee van waar ik terecht was gekomen. Wat een gezelligheid. Ik mocht me ook nog inschrijven voor twee andere dingen zoals een kapper….. ineens zag de dame van inschrijven mijn muts. Ze zei nog sorry. Kan gebeuren toch? Ik zit er niet mee. Als dit het ergste is wat mij kan overkomen.


Er was nog plek bij de voetmasseur. Ik dacht nog: niemand mag aan mijn voeten zitten, dat trek ik echt niet….. Maar ach, het was gratis, ik ging er maar weer eens een keer voor. Drie dames op een rij. We werden tegelijkertijd gemasseerd. Ik lag in het midden. Ik keek een keer naar links en toen naar rechts om een praatje te beginnen. Mmmh, de dames lagen zen met hun ogen dicht. Ineens hoorde ik de trauma helicopter overvliegen, ik wilde nog overeind komen om door het raam te kijken. Ik bedacht mij op tijd dat dit vast niet de bedoeling zou zijn. Misschien was het beter dat ik mijn ogen maar dicht zou. De voetmassage was eigenlijk best lekker. Ik was vantevoren bang voor een lachbui van het gekriebel. Ineens hoorde ik de rustgevende muziek. Ik ging er nog eens goed voor liggen. Alles begon te tintelen en tot rust te komen. Wauw, wat lekker was dit eigenlijk. Naderhand zei de maseur dat ik ‘pas’ na tien minuten begon te ontspannen. Zou best kunnen. Ik vond het al heel wat dat ik kon ontspannen. 


Als derde kreeg ik een gezichtsmassage. Ook heeeeeeel erg lekker. De dame die mij behandelde maakte reclame voor haar mooie producten. Ze vertelde vol trots dat er geen chemische toevoegingen in haar producten zaten. Waarop ik eruit flapte dat ik al genoeg chemische stoffen kreeg via het infuus. Ik werd ook nog eens opgemaakt toen ik vertelde dat ik s’avonds met vriendinnen uit eten zou gaan. Ik liep als een ander mens, innerlijk en uiterlijk het ziekenhuis uit. Wat een verwennerij. En dan te bedenken dat dit jaarlijks gebeuren op de schop staat in verband met bezuinigingen. Ik was dan wel de jongste en de enige die nog midden in de behandeling zat, ik vond het heel erg fijn om met lotgenoten te praten. En mezelf te laten verwennen en te leren ontspannen. Deze dag was goud waard. Helaas misschien voor de laatste keer…..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s