Daar gaan we weer. De kerst komt eraan. Wat doen we met de kerst gedachte?

Vorig jaar was manlief met de feestdagen weg voor zijn werk. Ik dacht bij mezelf; dit is mijn kans om een ouder eenzaam iemand een gezellige kerst te bezorgen.
Ik heb me nooit laten beïnvloeden door Geer en Goor. De ene kerstdag had ik met mijn schoonouders afgesproken. De andere met mijn eigen ouders en broer. Die wonen in de buurt. Dus….. Ik kon op tijd naar mijn ouders rijden, de kindjes daar afzetten en dan door naar een bejaardenhuis. Om daar een paar eenzame oudere mensen zonder familie te bezoeken. Pfew. Dat heeft wat energie gekost.

Hoe kwam ik op dit idee? Ik kwam vroeger regelmatig bij mijn opa en oma. Eerst overleed opa. Daarna oma. Ik dacht toen bij mezelf; ik ga regelmatig bij deze lieve mensen op visite. Die tijd heb ik nu over. Misschien handig om die ‘vrije’ tijd meteen in te vullen met iets nuttigs. Dus ging ik naar een bejaardenhuis hier in de buurt. Bij de balie vroeg ik; woont hier iemand die eenzaam is omdat hij/zij geen familie heeft of geen contact daarmee heeft? Dan kijken ze je aan…. Uiteindelijk kreeg ik een adoptie oma.
Ze snapte maar niet waarom een vreemde bij haar op visite kwam. Ik ging elke week naar haar toen. Soms nam ik haar mee naar de koffie zaal. De andere dames aan de tafel gaven mij een hint dat ze ook eenzaam waren.
Toen ik hoogzwanger was van onze oudste zoon dacht ik nog wel, hoe ga ik het met een kleine aanpakken bij deze adoptie oma. Ze werd echt oud. Net voor de geboorte van onze zoon overleed ze.
Ik heb toen niet meteen om een nieuwe opa of oma gevraagd. Eerst maar met onze eigen kindjes bezig zijn.
Met de kerst begon het weer te kriebelen. Het liefst haalde ik iemand in huis. Aangezien mijn man afgelopen jaar weg was dacht ik; dit is mijn kans! Maar iemand in huis nemen zonder Back-up vond ik ook wel weer heftig. Dus dan ga ik naar ze toe. Ik stuurde een mail. Had een gesprek en nog een gesprek. En uiteindelijk….. Niks. Of ze schrokken van mijn spontane actie of wisten niet hoe ze ermee om moesten gaan. Zo jammer.

Ik wil er nog steeds voor gaan. Als ze in een verpleeg/bejaarden huis niet weten hoe ze met mijn spontane actie om moeten gaan, dan pak ik het toch lekker zelf aan?!
Ik ken genoeg oudere eenzame mensen. Nu ga ik deze actie nog even met mijn man bespreken. Want hoe fijn vind ik het dat hij er dit jaar wel bij is! Maar toch mis ik iets…. Hopelijk hij ook😉