Vandaag had ik in plaats van onze eigen twee kinderen er nog twee bij.
Onze kindjes mochten allebei eens iemand mee naar huis nemen.

Toen onze zoon net op school begon werd hij soms gevraagd om te komen spelen. Het eerste jaar durfde hij (gelukkig) niet 😁.
Een jaar later als hij gevraagd werd ging hij alleen mee als zijn vriendje geen grote broer, zus of een huisdier thuis had. Nu is hij zes jaar en elke dag wordt hij gevraagd. Soms door meerdere kinderen tegelijk. Het lijkt af en toe wel een strijd van wie bij wie kan spelen. Als je maar niet alleen overblijft. Genoeg kinderen die bij het hek huilen omdat ze niemand hebben gevonden.

Ik vind het zo lastig wat nou ‘normaal’ is wat spelen betreft buiten de school uren om.
Sommige ouders zie je elke dag weer relaxed bij het schoolplein staan en hun schouders ophalen als er een leger extra kinderen mee naar hun huis gaan. Ik schrik er soms van als er een groepje voor me neus staat met de vraag of ze een broodje mogen komen eten. Of ‘gewoon’ bij ons mogen komen spelen.
En daar komt bij dat we op de maandag meestal al een extra jongetje in huis hebben. De dinsdag gaan onze kids naar zijn huis. De donderdag is opa en oma dag. Vrijdag is papa voorlopig vrij en gaan we vaak iets met z’n vieren doen. Dan hebben we alleen de woensdagmiddag nog…..

Als ik terug denk aan mijn lagere schooltijd, werd er niet vaak gevraagd of er iemand mee naar ons huis kon om te komen spelen.
Ik hoor van meer mensen dat we gewoon de straat opgingen om een eventuele speelgenoot te vinden. Dat lukte eigenlijk altijd wel. Zo niet, dan ging ik binnen knutselen.

Het zal ook wel per kind verschillen wat nou ‘handig’ is. Sommige kinderen spelen heerlijk met hun vrienden. Dan hebben de ouders zelfs meer rust dan dat ze een verveeld/vervelend kind thuis hebben.
Onze zoon heeft op zijn tijd echt rust nodig. Dus na een lange dag school met overblijven merk ik ook wel aan hem dat hij dan heerlijk tot rust komt als hij alleen met zijn speelgoed kan spelen.