Afgelopen donderdag gewerkt met een oproepdienst erachter aan. Vrijdag een ‘normale’ werkdag. Vandaag, zaterdag sta ik om 8:00 bij de bakker. Kijken of zij toevallig nog wat over hebben voor de winkel zonder kassa. Om 8:15 wordt de winkel ingeruimd. Fruit en eieren liggen daar dan al dankzij vrijwilligers. Tafels en stoelen moeten op de juiste plek gezet worden. Koffie, thee, limonade en lekkers op een schaal worden klaar gemaakt. De overige vrijwilligers lopen dan ook al snel naar binnen. Dan gaan wij echt beginnen.

Inmiddels veel huishoudens onder onze hoede. Dus het is druk. Eigenlijk zouden wij nog wel wat vrijwilligers kunnen gebruiken. Mocht je interesse hebben. Je bent zo vaak aan de beurt als je zou willen. Twee keer per jaar een ochtend? Prima!

Na deze winkel openingsdag heb ik nog een condoleren. Daarna oproepdienst van werk. En dan? Gaat mijn voordeur op de clip. Zaterdag avond gaan de benen omhoog. Zondag, eerste paasdag, ben ik niet bereikbaar. Mijn kids zijn dan bij hun vader. Mijn vader is in Urk ivm een bijzondere gebeurtenis. Broer heeft schoonfamilie over de vloer.

En ik? Even helemaal niks. Afgelopen week/weken, waren iets te heftig. Ik ga een lekkere asperge soepje maken. Maar ik begin de dag vooral met uitslapen. Niet hoeven te zorgen. Geen tijdsdruk. Als ik wakker word en tv wil kijken doe ik dat. Ik bepaal wanneer ik ga eten en wat ik ga eten. Ik realiseer mij ook dat niet iedereen deze luxe heeft. Ik heb even geen zorg om … Lucky me.

Maar zo’n dag als morgen gaat als een vakantie aanvoelen. lekker goedkoop. Duizendmaal genieten.

Gisteren werd ik onverwachts gebeld. Of ik naar het ziekenhuis kon komen. Naar de SEH. Ik was net bezig met boodschappen doen voor onze winkel. Aanstaande zaterdag hebben wij een opening. Een bepaalde belangrijke persoon moeten wij die dag (de zaterdag) dan missen. Dit ivm met heftige privé omstandigheden.

Ik heb dus extra taken. Prima. Kan ik aan. Maar nu viel mijn dag boodschappen doen voor de winkel en klusjes doen in huis weg. Kan ik ook mee dealen.

Al met al gisteren met mijn vriendin echt wel gelachen. Misschien ook wel weg gelachen. Geen idee. Wij dachten terug aan mijn chemo tijd.

Mijn eerste chemo onderging ik. Geen idee wat mij te wachten stond. Mijn tante ging mee. Jongste zusje van mijn moeder. Zij had ervaring met een nichtje van haar. Kwam er een stekkerdoos uit met snoertjes. iPad, telefoon, alles kon opgeladen worden. Geweldig. Wat hadden wij toch wel een lol. De dag na de chemo bracht ik de kinderen naar school. Niet ziek. Dat was pas de derde dag na chemo. En ook dat viel nog mee.

Samen hebben zij en ik al heel veel meegemaakt. Sommige mensen vinden ons geen match. Niet iedereen hoeft hetzelfde te zijn om een match te zijn. Wij kunnen lezen en schrijven met elkaar.

Ik hoop vooral voor nu dat alles goedkomt.

Een hele goede vriend van mijn zoon was laatst jarig. Zijn ouders gaven een groot feest. Eindelijk 18. Vinden de kids. Ik als ouder vind het minder. Maar ja.

Gisteren kwam deze jongen bij ons naar binnen. Met een mega grote muziekbox. Ik dacht eerst dat hij serieus een koffer bij zich had. Zo groot was dat ding.

Ik vroeg aan hem; neem je deze mee op vakantie? Nou…. Dat was iets te groot zei hij. Maar, hé, er zitten wielen onder. Hang hem lekker aan de trekhaak. Hij moest lachen.

Daarna gaf ik aan; zet dat ding vooral niet in ons huis voluit. Dan moet ik nieuwe ramen aanschaffen. Het was echt bizar hoe groot die muziekbox was.

Ik loop achter met het nieuwe normaal. Zucht.

Volgend weekend is het Pasen. Mijn kinderen zijn dan bij hun vader. Voorheen vroeg ik aan hun vader of ze een dag bij mij konden zijn. Dit ivm ons landje. Lekker buiten leven. Met familie.

Helaas is het Landje niet meer.

Dus volgend weekend krijg ik mijn kids niet over de vloer met Pasen.

Hoe los je zoiets op? Pasen een week eerder vieren. Mijn vader kwam gisteren gezellig hier. Heerlijk brood gegeten met een gebakken ei. Ei en fruit waren een Thema. Zoonlief was met vriendin weg. Ook dat is mijn toekomst. Kids gaan steeds meer hun eigen leven leven. Prima!

Wij stonden als winkel zonder kassa op een lentemarkt. Voor het eerst. Wat heb ik genoten!

Kindjes kregen een plak cake. Met slagroom en verschillende sprinkels. De kids zag je genieten. Mogen wij een gebakje bij u halen?

Ik vond het systeem van een knip kaart super! Daardoor kreeg je niet tien of twintig keer dezelfde kinderen.

Mijn collega en ik zeiden nog tegen elkaar; die knip kaart…. Dat was vroeger een taak van de conducteur. Ikzelf heb ooit kaartjes geknipt bij de start van de Nijmeegse Vierdaagse. Ging toen ook met een ouderwetse knip kaart. Tegenwoordig hoor je alleen maar bliep!

Verschillende mensen kwamen op ons af om te zeggen; mag ik die knip kaart overnemen? Helaas. Niet van ons. Ook maar te leen. Maar, wow, ik zou zomaar een kunnen bestellen via ….

Mijn vader gaat elke eerste vrijdag van de maand bij de kerk helpen. Papier word dan verzameld. Woensdag om de week stapt hij op een duo fiets. Dan fietst hij de hele ochtend met iemand rond.

Ik hou daarvan. Vrijwilligerswerk.

Straks als mijn zoon 18 is kan ik mij dat misschien niet veroorloven. Dan moet ik waarschijnlijk meer gaan werken. Ook prima.

Afgelopen week had ik koffie geschonken op de afdeling oncologie. Vandaag sta ik op een markt. Voor een goed doel. Reclame maken voor de winkel zonder kassa. Kindjes mogen cake versieren. Wij gaan het zien….

Van de week regende het ‘s morgens heel hard. Of ik de kids naar school kon brengen. Hahaaa. Wat denk je zelf? Jullie zijn niet van suiker. En ik moest zelf weg. Huh, het is toch niet je werkdag? Klopt. Ik doe meer dan alleen werken voor een baas.

Ik kreeg in januari an een bericht dat mijn ICloud vol zou zijn. Mail, foto’s etc etc zouden verwijderd gaan worden. Ik had nog twee maanden de tijd. Na vier weken weer een bericht.

Ondertussen had ik mail en foto’s verwijderd. Leek niet te helpen…. Mhhh. Dat is gek.

Afgelopen week kreeg ik een laatste reminder. Ik had nog vier uur om te reageren. Niet gedaan. Wel een keer door geklikt. Gelukkig niks ingevuld van een bank rekening. Het ging om Apple Pay of een credit card. Dat laatste heb ik niet. En het bericht kwam binnen op mijn telefoon. Dat is geen Apple…..

En toch twijfelde ik. Baal ik van. Gedeeld op Facebook. Toen zei iemand; logo klopt niet eens. Grrrr. Ze worden steeds slimmer die digitale criminelen. Gelukkig kreeg ik op tijd de goede tips.

Mijn zoon heeft sinds afgelopen zomer de diagnose ARFID. Zoek het maar eens op. Ik dacht echt dat ik hem verpest had omdat ik smoothie’s en verse milkshake’s maakte. Lekker makkelijke voedsel. Slurp je zo naar binnen.

Op een vakantie waren wij met familie op vakantie in de Ardennen…. Zal ik nooit vergeten. Ik zat met mijn zoon en dochter aan een tafel. Het was etenstijd… iedereen kon opscheppen via eenbuffet. Ik zag mijn zoon. Die angst. Tranen schoten in mijn ogen. Onbekend eten….Gelukkig kwam toen een tante voor ons op.

Ik ben zo blij met zijn diagnose. Het lag en ligt dus niet aan mijn opvoeding. Sinds mijn zoon dit weet zie ik al een verandering. Hij dacht toen; zie je nou wel! Het ligt niet aan mijzelf. Er is een diagnose waar ik niks aan kan doen.

Maar gelukkig sinds de diagnose durft hij al veel meer te proeven. Soms baal je van stempels. Soms kan het ook rust geven. Hij voelt zich gehoord.

Voor nu gaan wij werken aan zijn ondergewicht. Te weinig eten, daardoor te weinig energie, werkt niet mee aan concentreren op school.

Ik vergeet nooit dat ik de diagnose borstkanker kreeg. Ik zou alle behandelingen moeten ondergaan ivm genezing. Zo ook chemo. Iedereen zei; eet goed! Dat heb je nodig tijdens chemo/lees spugen/afvallen.

Ik had het geluk dat ik weinig last had van de chemo. Ik onderging deze. De dag na mijn chemo bracht ik mijn kinderen naar school. Als zij op school waren maakte ik weleens een power nap. Had ook te maken met een scheiding in diezelfde tijd.

Maar ja. Alle behandelingen prima ondergaan. Alle uitslagen goed. Ik kreeg medicijnen… voor tien jaar. Wow. Als ik terugkijk. Elke jaar ben ik tien jaar ouder geworden. Elk jaar twee kilo erbij. Ik herken mijzelf niet meer in de spiegel. Pas mijn kleding allang niet meer.

Tja… ik moet blij zijn dat ik er nog ben. Maar wow. Het is dus niet alleen die ziekte, niet alleen die scheiding…. Het is echt heel erg veel meer.

Ik stond al een tijd ingeschreven voor vrijwilligerswerk. Koffie schenken op de afdeling oncologie en dagbehandeling (daar waar de mensen chemo krijgen of immunotherapie).

Ik werd maar niet gevraagd. Foutje in het systeem. Inmiddels sta ik elke maand twee keer een dagdeel ingeplant.

Anderhalve week geleden was iemand ziek. Ik kon. Maar dus nog niet eerder gewerkt. Dus niet ingewerkt. Ik werkte samen met een top dame. Zo gelachen. Veel geleerd.

Toen ik mij voorstelde aan een verpleegkundige op de dagbehandeling oncologie kreeg ik de vraag; wat is de reden dat jij dit wilt doen? Heeft u even 😉. 2016 borstkanker gehad. Zelf hier in de stoel gezeten ivm chemo. Ik had de beste oncoloog die ik nu nog steeds heb. Ik ken de chirurgen, daar werk ik mee. Mijn moeder heeft ook de beste behandeling hier gehad, maar is helaas overleden aan de uitzaaiingen van borstkanker. Ow, zei ze. Dan ben jij nu al een expert. Nou ja, dat hoeft nou ook niet gezegd te worden. Maar ik voel mij daar echt op mijn plek.

Aanstaande woensdag mag ik weer.