Gisteren werd ik onverwachts gebeld. Of ik naar het ziekenhuis kon komen. Naar de SEH. Ik was net bezig met boodschappen doen voor onze winkel. Aanstaande zaterdag hebben wij een opening. Een bepaalde belangrijke persoon moeten wij die dag (de zaterdag) dan missen. Dit ivm met heftige privé omstandigheden.

Ik heb dus extra taken. Prima. Kan ik aan. Maar nu viel mijn dag boodschappen doen voor de winkel en klusjes doen in huis weg. Kan ik ook mee dealen.

Al met al gisteren met mijn vriendin echt wel gelachen. Misschien ook wel weg gelachen. Geen idee. Wij dachten terug aan mijn chemo tijd.

Mijn eerste chemo onderging ik. Geen idee wat mij te wachten stond. Mijn tante ging mee. Jongste zusje van mijn moeder. Zij had ervaring met een nichtje van haar. Kwam er een stekkerdoos uit met snoertjes. iPad, telefoon, alles kon opgeladen worden. Geweldig. Wat hadden wij toch wel een lol. De dag na de chemo bracht ik de kinderen naar school. Niet ziek. Dat was pas de derde dag na chemo. En ook dat viel nog mee.

Samen hebben zij en ik al heel veel meegemaakt. Sommige mensen vinden ons geen match. Niet iedereen hoeft hetzelfde te zijn om een match te zijn. Wij kunnen lezen en schrijven met elkaar.

Ik hoop vooral voor nu dat alles goedkomt.