Mijn zoon heeft sinds afgelopen zomer de diagnose ARFID. Zoek het maar eens op. Ik dacht echt dat ik hem verpest had omdat ik smoothie’s en verse milkshake’s maakte. Lekker makkelijke voedsel. Slurp je zo naar binnen.

Op een vakantie waren wij met familie op vakantie in de Ardennen…. Zal ik nooit vergeten. Ik zat met mijn zoon en dochter aan een tafel. Het was etenstijd… iedereen kon opscheppen via eenbuffet. Ik zag mijn zoon. Die angst. Tranen schoten in mijn ogen. Onbekend eten….Gelukkig kwam toen een tante voor ons op.

Ik ben zo blij met zijn diagnose. Het lag en ligt dus niet aan mijn opvoeding. Sinds mijn zoon dit weet zie ik al een verandering. Hij dacht toen; zie je nou wel! Het ligt niet aan mijzelf. Er is een diagnose waar ik niks aan kan doen.

Maar gelukkig sinds de diagnose durft hij al veel meer te proeven. Soms baal je van stempels. Soms kan het ook rust geven. Hij voelt zich gehoord.

Voor nu gaan wij werken aan zijn ondergewicht. Te weinig eten, daardoor te weinig energie, werkt niet mee aan concentreren op school.