Ik red het voor nu prima. Maar vandaar mijn minder schrijven. Mijn hoofd zit echt ergens anders. Ik heb te maken met twee pubers. Allebei een rugzak. Ik was eerst ongerust om de een. Nu blijkt de ander meer een probleem te zijn. Vader laat alles los. Lastig lastig. Alles komt nu op mij aan. Psychisch maar ook financieel .

Maar nog steeds heb ik het gevoel dat ik het aankan. Dan gaan wij maar niet op vakantie. Het is wat het. (grootse wens van mijn dochter. Op vakantie gaan.)

Ik weet zeker dat het ooit goed gaat komen. Als je weet dat je zoon liever in de avond hier komt. Wij hele fijne gesprekken voeren… hij en ik alles delen. Dan ben ik trots. Dan maar moe van het financiële gebeuren. Ook dat gaat echt een keer goed komen.