Ik was daar totaal niet mee bezig. Wist hier ook niks van.

Ik stond afgelopen maandag ochtend op. Voelde mij mwah. Rolluiken bewust niet omhoog gedaan. Ik dacht echt; kids naar school. Mama gaat even weer het bed in. Heel af en toe heb ik hier behoefte aan. Is dat de leeftijd/alleenstaande ouder/chemo of bestraling?

Bericht van het werk. Veel zieken. Wie kan extra werken…. Uuuhm. Ik.

Kind een naar school. Nummer twee leek ok….

Eenmaal op werk…. App van nummer twee. Aan het spugen. Zei hij….. Grrrrrr…. Ik wil zo graag meer werken. Maar elke keer weer is er soort van ellende. Let it go? Ik zei tegen mijn zoon; ik zag je eten en aan tafel zitten. Je gaat naar school!! Hij ging met tegenzin. Dan baal ik toch. Probeer ik extra te werken……Heb tegen hem gezegd dat als hij niet naar school ging hij ongeoorloofd verlof had. Zijn vader dit zou zien….Meneer ging naar school na mijn dreigement.

Pubers….

Blue monday… in het nieuws zag ik dat de een depressief onder een deken ging liggen. De ander juist ging sporten. Afgelopen dag scheen de zon…. Een prima blue monday. Ik heb extra gewerkt. Misschien beter dan onder een dekbed liggen.

Ik had niks met bowlen. Niet mee opgevoed. Die nieuwe vriend van Eva wilde dit graag doen om elkaar beter te leren kennen.

Hij won het eerste potje. Baalde wel dat hij niet meer zo goed was als vroeger. Het tweede potje. Ik had geen idee hoe ik moest gooien…. Maar door een strike op het laatste moment won ik. Say what? Nooit eerder mee gemaakt.

Het mogelijk nieuwe vriendje van Eva had medelijden met haar. Haar rug. Etc etc. Alles was te zwaar. Hij zorgde voor een hek omhoog. Hij vroeg ook aan de leiding of ze lichtere ballen hadden. Erg aardig.

Al met al. Wij hadden een super leuke gezellige middag. Normaal zit ik ‘saai’ thuis. Ik zag even tegen het bowlen op. Maar wat hebben Eva en ik genoten.

Daarna heeft de jeugd alle restjes opgegeten. Meneer naar het station gebracht:.