Een oom van mij bracht prachtige soort van ‘jeugd’ kerst pakketten. Een hele auto vol. Wauw. Zo blij mee.

Ik ben nog steeds aan het uitdelen. Het zijn allemaal luxe knabbel/drink/bak dingen. Extra lekkers ivm de feestdagen. Ik ken mijn mensen inmiddels. Wie wat kan gebruiken. Die verrassende blik van ze. Echt? Voor mij? Wauw!

Daar doe je het toch voor? Ik ben ook blij dat een groot deel van de pakketten naar de voedselbank zijn gegaan. Ik, wij als winkel zonder kassa, willen niet alles weg kapen.

Ik merk wel steeds meer dat mensen ons weten te vinden. Mensen die iets kunnen gebruiken en mensen die willen geven. Vandaag kreeg ik een bericht van iemand die haar moeder zo graag eten wilde geven en vooral iets extra’s ivm de feestdagen. Zij kon het haar niet geven. Ik kan daar wat van vinden. Klopt het verhaal of niet….. Ik heb genoeg te geven. Net daarvoor belde een onbekende aan. Een tas vol kerst stollen, pakken sap en chipjes. Tja. Dan ben ik toch blij dat ik kan uitdelen? Er zullen mensen zijn die het kunnen gebruiken en mensen die misbruik maken. Ik laat het los. Mijn gang bij de voordeur is een distributie centrum. Ik wil van de spullen af. Ik ontvang graag. Deel graag uit.

Stop voedselverspilling!

Een lieve oom bracht heel veel kerst 🎅 pakketten . Wow. Zo blij mee.

En dan ook nog eens te grote dure kerst pakketten voor andere mensen. wij waren hier stil van als organisatie.

Een te zware vriezer via Ede doet bonnen…. zo dankbaar. Bloed zweet en humor. Het is ons gelukt.

Het zijn hele grote bijzondere verhalen.

Ik ga deze morgen delen met jullie.

Mijn dochter vraagt nog weleens naar het deeg van cake. Herkenbaar voor mijzelf van vroeger. Heeeeerlijk. Ik was dol op de bak en mixers schoon te likken. Bizar lekker.

Mijn moeder bakte vooral een cake aan het begin van het weekend. Vond ik best ok. Maar at daar uiteindelijk niet veel van. Ook voor mij; dat rauwe deeg, de kom en mix haken aflikken was het lekkerst.

Ik kan mij herinneren dat mijn moeder op een gegeven moment elke vrijdag of ergens in het weekend iets bakte. Meestal een ‘gewone’ cake. Mijn broer en zijn vrienden waren daar dol op. Verslonden zo’n cake.

Soms maakte mij moeder in het weekend warme appel flappen. Dat was meer mijn ding.

Of knakworst met spek in bladerdeeg. Dat vond ik ook zo lekker. Nu niet meer. Smaken veranderen.

Maar voor nu…. Eva heeft al kerstvakantie. Gisteravond cupcakes gebakken. Niet teveel. 6 stuks. Het deeg verslond Eva heel snel. Het huis rook heerlijk zoet.

Om de dag gaan wij iets bakken. In kleine porties. Ideaal voor de air fryer. Aangezien ik nog geen werkende oven heb ivm het stoppen gedoe in de meterkast.

Wat zal onze volgende bak kuns zijn? Koekjes met een zuurtje erin of koekjes met pepermunt Candy cane. Dat laatste hoorde ik van een collega uit Amerika. Zij (en ik) zijn dol op pepermunt. Ik heb haar recept van deze koekjes gevraagd.

Twee weken geleden zat mijn zoon bij een vriend op die scooter. Ze gingen met een lage snelheid onderuit. Mijn zoon had twee kleine wondjes op zijn polsen en ook twee op knieën. Typisch het geval van afzetten. Maar hij had ook een rare plek op zijn kuitbeen. Die snapte ik eerst niet. Het deed pijn. Veel pijn. Ik stuurde een foto naar de huisarts. Die wilde Daan zien. Tekenden de wondranden af. Zij twijfelden over of het een een schaafwond zou zijn of een brandwond.

Mijn gevoel zei het laatste. Elke dag werd de pijn erger. Op een gegeven moment kreeg meneer koorts. Daarna kwam er troep uit de wond. Koorts viel daarna gelukkig weg.

Maar ja, meneer had een ongeluk gehad. Paar dagen daarna fietste mijn dochter van school naar huis. Een man, zeer oudere man, bestuurde een noot Ede busje. Hij zag mijn dochter fietsen. Was overtuigd dat hij in zijn recht stond. In zijn beleving fietste mijn dochter de verkeerde richting op. Hij keek haar aan. Reed bewust door en raakte haar achterwiel. Daarna ging zijn raam open om te schreeuwen; jij hoort hier niet te fietsen. Tjee. Je kan er wat van vinden van die pubers. Wel of niet gelijk. In dit geval had mijn dochter gelijk. Meneer kende de regels niet. Maar dan alsnog, je kan iets melden. Maar je rijdt toch niet een kind bewust aan?

Gisteren was ik op werk. Kreeg ik een ziek melding van mijn zoon via school. Ik ging met hem bellen. Daan, waarom ben je ziek gemeld? Mam, ik fietste naar school. Werd aangereden door een auto. Ik ging naar school. De docent schrok van mijn wonden. Hij stuurde mij naar huis.

Pffff. Ongeval nummer drie. Ik ben er zo klaar mee.

En stiekem denk ik elke keer weer; hoe gaat het met de fiets? De onkosten…. Die zijn gelukkig heel gebleven.

Ik keek afgelopen avond naar NPO2. Opgroeien met tegenwind. Pfff. De armoede in Nederland is echt groot. Zo ook de schaamte om hulp te vragen.

Een oom van mij kan waarschijnlijk aan kerstpakketten komen. Zo dankbaar.

Via een oud heidekoningin (ik heb haar opgevolgd, jaja. Ik was er ook een) krijg ik as donderdag ook pakketten.

Wat gaan deze pakketten goed terecht komen! Ik geef ze niet allemaal aan de mensen in onze winkel. Wel aan mensen waarvan wij weten dat zij het net niet redden. Voorheen in onze winkel. Maar ze zijn er nog net niet. En ik vraag rond.

Een collega van mij weet een gezin. Ik ga daar een pakket afleveren. Meteen ons visite kaartje erbij. Mochten zij hulp kunnen gebruiken…

Want wij als winkel zonder kassa hebben nog plek. Schijnbaar is de schaamte groot om aan te kloppen. Mocht jij iemand weten….. of voor een kerst pakket of om in onze winkel te komen….. stuur mij een bericht.

Wat was ik dol op de Franse supermarkten als wij als familie daar op vakantie gingen. Ik zal het nooit vergeten. Iedereen in de familie had een rugzak op. Wankelen en wandelen. Als je dan uitgehongerd in een supermarkt kwam zag je vooral chocolade, koekjes, etc etc,

Twee jaar geleden ging ik met mijn kids in onze auto op de boot 🚤 naar Engeland. Super leuk! Daar kwamen ook herinneringen naar boven. De vorige reis naar Engeland was mijn moeder er ook bij.

Wij hadden een super overtocht gehad. Zo ook een verblijf bij mijn oom en tante. Mijn verjaardag mogen vieren bij mijn nicht en de Engelse familie.

Ik ging soort van los in de supermarkten. Heerlijk. Allemaal nieuwe dingen ontdekken.

Inmiddels hebben wij in Ede ook ‘buitenlandse’ supermarkten. Eén safari is een Marokkaans Turks supermarkt. De Indische toko’s zijn ook heerlijk om in rond te neuzen.

Afgelopen woensdag liep ik met mijn dochter een Poolse supermarkt in. Ook leuk! Heel andere verse broodjes. Eva zag een zak chips…..

Appel caramel chips. Eva nam een hap. Ging over haar nek. Ik nam een hap en dacht; prima te doen. Je moet gewoon niet denken aan chips. Het smaakt meer naar popcorn.

Afgelopen woensdag ging ik naar de Albert Hein. In de folder stond een koekjes trommel die licht gaf naar het plafond toe. Grappig. Ik naar de winkel. Uitverkocht. Deze trommels waren al drie weken daarvoor te koop. Op het moment dat ze in de folder stonden waren ze al uitverkocht. Bizar.

Daarna ging ik naar de Jumbo. Ik vroeg ook daar naar hun speciale koekjes trommel. Deze was uiteraard meer geel. Deze was binnen een paar uur uitverkocht.

Ik zag vier jongens lopen. Ik mag het niet hardop zeggen, maar één was donker, een denk ik Marokkaans en twee geen idee. Blank maar donkere haren. Multicultureel. Ik hoorde kerstliedjes door de speakers. The boys keken bij snoep en drinken. Een iemand had iets in zijn hand. Ik liep op ze af en zei; jullie mogen allemaal iets uitzoeken. Snoepje en of drinken. Ik betaal. Het werd stil. Een van die jongens legde meteen zijn snoepjes terug. Meent u dat nou? Ja, ik meen het. Ze durfden niet. Ik moedigde ze aan. Pak iets! Toe nou! Een jongen nam een flesje drinken. Eigen merk. De goedkoopste. Een ander kauwgomballen. Ook al zo goedkoop. Op naar de kassa. Betaald. Ik kreeg vier maal een hand met een bedankje.

Daar doen we het voor. De wereld is niet alleen maar ellende jongens. Er zijn ook goeie mensen. Dat wilde ik ze graag meegeven.

Ik hoor al heel lang verhalen van vriendinnen dat pubers zo niet leuk zijn. Als een collega in de koffie kamer zegt moe te zijn van een slapeloze nacht dankzij een baby… Roept mijn andere collega; geniet daarvan! Als ze puber zijn heb je slapeloze nachten door hun gedrag, stappen, vrienden, school en wat ze gebruiken. Ik moest daar altijd om lachen. Nu niet meer.

Mijn zoon, 17,5 jaar, is aan het ontdekken. Af en toe gaat hij stappen. Zo ook afgelopen weekend. Bij een vriend achterop de scooter. Vallen ze om. Meneer had een gekke plek op zijn kuit. Schaafwond? Brandwond?

Ik probeer altijd wakker te blijven totdat iedereen thuis is. Op mijn werk zeiden jongelui tegen mij; mijn ouders hebben het allang opgegeven. Als ik thuis kwam deed ik de beneden lamp uit. Dan konden mijn ouders zien als ze wakker werden, dat ik thuis was. Leuk idee. Bij mij al twee keer een lamp aan. Nog steeds toen ik 5 uur wakker werd. Ik naar beneden. Schoenen en jas waren binnen. Dan waarschijnlijk ook mijn zoon. Dat laatste bleek te kloppen.

Maar ja, die wond van mijn zoon. Zondag viel het wel mee. Maandag ging hij steeds moeilijker lopen. Foto gemaakt. Dinsdag weer een foto gemaakt. Zag er steeds slechter uit. Ik was dinsdag met een vriendin naar Duitsland boodschappen doen. Toch maar een foto naar de huisarts gestuurd. Ze wilden hem zien. Ik zoonlief een app gestuurd. Moest eerder van school. Naar de huisarts. Zij maakten een tekening op de wond randen. Mocht niet groter worden.

Daarna ging de boel open. De wond, uit het niets. Sok doorweekt. De nacht daarna kreeg meneer koorts. Ik vond de wond toen best ok eruit zien. Afgelopen dag afgewacht. Paracetamol deed zijn werk. Sinds vanavond koortsvrij.

Afgelopen zondag was ik even in de tuin bezig. Ik hou daarvan. Lekker rommelen. Bladeren rapen. Ik was ook nog eens aan het snoeien in de klimop. Ineens had ik een vlinder op mijn hand.

Ik liep hiermee 🦋 naar binnen Naar Eva. Zij helemaal happy. Er kwam een bakje tevoorschijn.

Op 7 december toen mijn vader hier het Sint feest vierde…. Bleef de vlinder op de hand van mijn dochter.

Hij kreeg een naam. Patrick.

Zegt zij ineens; eindelijk een vriend die niet zeurt 😅😜.

Mijn moeder was van de kerstboom opzetten na het sinterklaas feest. Maar wat ws zij dol op kerst! In haar laatste jaren ging de boom, de eerste keer met pijn in haar hart, op voor 5 december.

Vijf december was de stiefzus van mijn kids jarig. Sweet 16. Haar vader woont in Amsterdam en heeft een kleintje. Dus de hele familie ging die kant op. Indisch tapas eten. Officieel had ik mijn kids hier. Maar zo’n verjaardag is toch bijzonder. Dus even geen 5 december feest hier.

Zondag, 7 december hebben wij het sinterklaasfeest hier gevierd. Mijn vader, Daan met vriendin, Eva en ik waren erbij. Van mijn vader mochten wij eten bestellen. Pfff. De kids helemaal blij!

Heel vroeger gingen wij voor kadootjes en een grabbelton. Later kwam het dobbelsteen spel daarvoor in de plaats. Nu een beetje tussenin. Ik had voor iedereen een kado. Mijn vader had papier gesnipperd.

Ik had de kadootjes voor de grabbelton aangeschaft. Kids vonden het super.

Verder hadden wij ipv het dobbelspel nu een ander spel. Deze was/is geweldig. Die verrekte dobbelsteen viel voorheen vaak op dezelfde plek. Dit nieuwe spel was zo anders!

Weer een nieuwe traditie. Prima. Met mijn moeder deden wij toen de kids groot waren het dobbelspel. Nu zij er niet meer is hebben wij weer een ander spel. Wij vonden dit allen heel erg leuk. Aan het einde van het spel werden de kadootjes verdeeld.