Ik was gisteren bij een supermarkt. Daar liepen twee jongetjes. Van die schattige kereltjes. De een vertelde enthousiast; ik snap niet dat mensen dat niet lusten. Heel enthousiast. Geen idee over welk eten het ging. Een medewerker van de supermarkt knikte met een glimlach naar de jongens. Ze waren er soort van stil van. Zo leuk om te zien.

Even later zag ik ze bij het snoep. Tjeee, zei de een. Vroeger (ik schatte ze rond de zes jaar), kon je nog iets kopen voor een euro. Dat het in hun korte leven al opvalt. Dat zegt genoeg over de supermarkt prijzen in Nederland.

Het kereltje had een euro in zijn hand. Ik kon het niet laten. Gelukkig had ik munt geld in mijn zak. Ik gaf dat andere kereltje een euro. Omdat alles duurder is geworden krijg je van mij een euro. Dan kunnen jullie alsnog iets lekkers kopen.

Was dit pedagogisch verantwoord? Denk het niet. Maar ik kon het niet laten. Ze waren echt te schattig. Gezellig aanwezig. Beleefd.