Gisteravond zei mijn zoon uit het niets; mam, ik moet nu echt gaan naar een vriend. Het gaat niet goed met hem. Precies een jaar plus 1 dag later riep hij dit ook. Die wanhoop toen en nu weer in zijn ogen. Ik keek mijn zoon aan en zei; weet je dat de 16de oktober de sterfdag is van de moeder van je vriend? Mijn zoon keek mij aan…. Oh echt? Ga.

7 oktober sterfdag van een scooter vriend. Vandaag de sterfdag van de moeder van zijn beste vriend. Ik kende haar door en vanaf de zwangerschapsgym.

Voor een puber is dit best veel. Twee mensen die je goed kent in zo’n korte tijd te moeten missen.

Gelukkig kwam mijn zoon gisteravond alsnog best op tijd thuis. Ik heb met hem kunnen praten. Een knuffel kunnen geven. Hij staat er niet alleen voor. Maar die verdriet in zijn ogen…

Dan heb ik het nog niet eens over dat in deze periode mijn moeder overleed. Dat was ook een mega impact. Plus de oma van zijn stiefbroer en zus die van een flat gebouw sprong. Dit alles in een maand. Niet niks voor een puber.

Maar ik merk aan mijn zoon dat hij vooral met zijn beste vriend te doen heeft. Hij ziet zijn verdriet. Tja, wat kan ik daaraan doen? Een knuffel geven en een luisterend oor zijn. Voor beidde partijen.