Een vriend van mijn zoon is dol op vissen. Deze jongen heeft alle spullen hiervoor.

Voorheen had deze jongen altijd zijn schriftelijke toestemming om te gaan vissen. Dit jaar voor het eerst niet. Ik kreeg een mooie foto…

Zo leuk dat ik een foto van een vriend van zoonlief krijg. Ik ging toen wel nadenken…. Geen lid van…. Wat kost een boete?

Ik las het voor aan mijn dochter. Schijnbaar als je levende aas geeft aan de vissen krijg je de grootste boete. Mijn dochter raakte bijna oververhit. Serieus mam! Een vis krijgt het lekkerste te eten (iets van een Michelin ster) en dan moeten wij extra betalen? Tja meis, daar hebben ze vast over nagedacht. Ik hoor het graag van jullie.

Zoals mijn dochter daarvoor ook zei; wat is er mis met vissen? Je laat ze na de vangst weer los. Als ik ze op eet is het een ander verhaal. Ik legde nog uit; de gemeente kan niet zien of je de vis op eet of weer los laat.

Een ingewikkelde discussie kwam tot stand. Iets met autisme en een persoon zonder autisme. Wij gaan er niet uit komen.

Maar ik hou niet van stress, boetes…. Vandaag is mijn zoon ingeschreven en kan hij gewoon legaal vissen.

.

Gisteren een fijn gesprek gehad met de coach/mentor van Eva.

Ik dacht laten wij maar meteen het schooljaar beginnen met een gesprek voordat wij weer achter de feiten aanlopen. In de zomervakantie sliep Eva in het begin veel. De laatste weken begon ze steeds fitter te worden. Misschien dat de vitamine D pillen zijn werk ging doen. Hoopte ik.

Afgelopen maandag begonnen de ‘gewone’ lessen. Ze zag haar rooster. Paniek. Donderdag school van 8:30 tot 17:30. Ik probeer het positief te benaderen. Kan je vast wennen aan een werk ritme. De vrijdag heeft ze stage. Maar gisteren kregen wij te horen dat ze woensdag ook stage moet lopen. Die stage moet ze nog gaan regelen. Ze stond ingeschreven bij autoschade en spuiten. Ik zei nog; hoe kan je je hiervoor inschrijven? Ze moest zich voor drie dingen inschrijven. Keuze nummer drie heeft ze gekregen. Net als vorig jaar. Bijzonder. Nu moet ze dus hierin een stage gaan zoeken. Gaat denk ik lastig worden.

Vannacht om 2:00 werd ik wakker. Eva kokhalzend boven een emmer. Ze roept mij niet meer daarvoor. Aardig. Maar ik word toch wakker. Om 6:00 weer. Het misselijk zijn zit tussen haar oren. Ze spuugt niet echt. Maar vervelend is het wel. De docent had het over ASS en TOS bij Eva. Ik ben hier zo niet in thuis. Maar wat hij aangaf; dat misselijk zijn hoort hierbij. Dat had hij ook meerdere keren per dag. Maar hij kan het inmiddels weg zuchten. Gelukkig heeft Eva vandaag les van hem. Kan hij haar hierin begeleiden. Ik weet niet hoe dit aan te pakken. Ze moet en gaat naar school.

Vandaag is het precies een jaar geleden dat mijn moeder stierf. 8 september. Een zondag. De mooiste dag voor iemand die gelovig is. Wij als kinderen en aanhang hadden al veel eerder verwacht dat mijn moeder zou sterven. Maar zij heeft gewacht gevochten voor haarzelf en misschien ons, tot de beste dag. Een vriendin van mij kwam die dag ook nog eens met een mooi kerkelijk lied. Dat was voor mijn moeder het moment om te gaan na waar zij uiteindelijk toe wilde gaan.

Tja. Wat doe je met zo’n dag als vandaag? Mijn broer en vrouw gaan vandaag naar mijn vader. Ik ook natuurlijk. Eva is officieel bij haar vader maar wil graag mee. Dat wordt vast wel goed gekeurd. Zij was erbij toen mijn moeder stierf.

Gisteren waren wij op ons Landje. Voor de allerlaatste keer. Het is verkocht. Overgedragen aan hele leuke mensen. Dinsdag is de officiële overdracht. Mijn moeder was gek op dit landje. Ze nam altijd mooie aankleding mee. Vaasjes op tafel met bloemetjes erin. Zij ging voor gezelligheid. Genieten van het leven.

Gisteren was het 7 september. Niet de dag dat mijn moeder stierf. Maar het was wel een zondag. Vandaag 8 september is de dag dat zij heenging naar in haar ogen het paradijs.

Ik zat gisteren met Eva bij mijn vader in de auto. Ik zat op de plek van mijn moeder. Samen met mijn vader haalden wij herinneringen op. Het kamperen daar. Het samenzijn met familie. Dat neemt niemand ons meer af.

Ik maakte gisteren nog een laatste film toen wij ons landje terrein af reden. Een koolwitje vloog bij de uitgang langs. Die vlinder…. Ik had nooit vlinders in de tuin. Nu elke dag als ik buiten ben zie ik een witte vlinder. Dan roep ik; hé ma, gezellig dat je erbij bent. Bij mijn vader vliegt zo’n zelfde kleur vlinder rond. Zelfs tegen zijn raam alsof die naar binnen zou willen gaan.

Natuurlijk is mijn moeder geen vlinder. Geen koolwitje. Maar toch voelt het goed om tegen iets, een vlinder, te kunnen praten. Alsof mijn moeder er af en toe weer is op aarde. Ondertussen weet ik dat ze op de plek is waar ze uiteindelijk altijd had willen zijn. Helaas voor nu zonder mijn vader. Ik ben blij dat ik hem nog bij mij mag hebben.

Gisteren hadden wij weer onze winkel zonder kassa. Een paar mensen waren er voor het laatst. Je hebt recht op een jaar. Daarna komt een ander aan de beurt. Wij hopen in die tijd mensen te hebben kunnen helpen dat ze het zelf gaan redden.

De mensen die voor het ‘laatst’ waren kregen wat extra producten mee omdat het nu gewoon kan. Heel in het begin van onze opening moesten wij elke keer weer (soms) zelf wat betalen. Dat hoeft gelukkig niet meer.

Je hebt er mensen tussen zitten die bij ons stoppen met een brok in hun keel. Als ze voor het eerst kwamen was er soms schaamte. Maar ze gingen mensen leren kennen. Het werd steeds gezelliger. En dan stopt het….

Gisteren sprak ik nog een dame aan. Het vaste regelmaat van boodschappen doen in de winkel valt weg. Maar vooral dat praatje. Iedereen is en blijft welkom om die kop koffie te komen drinken als onze winkel open is. Wij heten niet voor niks; voedsel connect. Deze dame waar ik het over had is best ziek. Ik zei tegen haar; het is geen afscheid. Het is niet van zoek het nu maar zelf uit. Het is een tot ziens. Altijd welkom. Tot snel.

Ik heb heel veel te vertellen over de verjaardag van Eva. Het begin…

Eva wilde graag ontbijten bij de MacDonalds. Prima. Haar eerste schooldag begon om 10:45. Normaal is ze s’morgens moeilijk wakker te krijgen. Nu was ze voordat de wekker ging wakker. Hop hop. In de kleren en door naar de MacDonalds voor een ontbijt.

De Mac muffin met sausage of zoiets nam ze. Ik zag haar genieten.

Frietjes 🍟 erbij. Genieten maar. Ik had even geen trek in eten en nam een cola light……

Zegt Eva ineens, mam, kijk eens in je beker. Ik zag niks. Maar zij keek natuurlijk in een hele andere richting mijn beker in dan ikzelf. Ik draaide mijn beker om.

Schimmel. Ach, ik ga daar niet dood aan. Maar het is niet ok. Van Eva mocht ik er niks van zeggen. Toch gedaan. Kunnen ze van leren. Toch? Misschien is de afwasmachine niet ok. De dame die mij aanhoorde zei. Ok. Het is wat het is. Tja. Ze heeft een punt. Als ik daarna ziek ben…. Wie zegt dat het door die schimmel komt? In Amerika zou dit denk ik anders aflopen. Vaak ook wel over de top.

Ik ben uiteindelijk niet ziek geworden.

Mijn dochter vroeg vrij laat; mam, ik wil een Sweet sixteen feest. Oh dear. Dat valt op je eerste schooldag…. Zegt ze ook nog eens; ik ga niet op mijn verjaardag naar school 😂. Je moet. Neem een traktatie mee. Let the party begin.

Het feest gepland. Familie, buren en vriendinnen van haar uitgenodigd. De meeste mensen werken. Een doordeweekse dag. Komen uit hun werk…. Dat worden een hoop mee eters. Komt helemaal goed.

Lang geleden dat wij een wat groter feest hebben gevierd hier. Zin in.

Eva heeft zelf de foto’s gekozen. Samen met opa. Herinneringen aan onder andere oma.

Vandaag is mijn dochter jarig. Haar sweet 16. Voorheen wilde zij haar verjaardag niet (groots) vieren. Nu ineens wel. En dan ook nog eens op de dag zelf. Niet in het weekend daarvoor of daarna.

Prima. Vandaag is ook nog eens haar eerste schooldag. Dat is ook een heel verhaal. Kom ik nog op terug.

Afgelopen nacht had ik het huis versierd. Veel dingen via de weg geef hoek gekregen. Een paar dingen gekocht.

Wij hebben nu echt een sprookjes huis.

Uiteindelijk gaat mijn dochter met haar vader, stiefmoeder en stiefzus op vakantie. In de herfstvakantie gaan zij allen op een Sweet sixteen verjaardag/vakantie. Tenerife. Prachtig eiland.

De schoolvakanties zijn aankomende maandag voorbij. Voor elke regio. Wij hoorden tot de laatste. Ik weet dat de eerste regio echt mooi en warm weer had. Maar ook wij als midden hadden onverwachts mooi weer. Werd er via de KNMI vorige week gemeld dat er slecht weer aan kwam. Nou… niet gezien. Ms een bui. De rest viel in de nachten. Ik heb elke dag in de tuin gezeten. In de tuin kunnen werken.

Mijn vader kwam van het weekend mijn tuin stofzuigen. Hij is ook goed in ramen zemen 😍. Door het schoon spuiten en impregneren van mijn huis waren mijn ramen extreem vuil. Ik kwam erachter dat een screen niet meer omhoog of omlaag wilde. Puur door dat gruis. Mijn vader en ik ieder op een stoel. De ene aan de linker kant. De ander aan de rechter kant. Screen omhoog. Daarna klein stukje omlaag. Heen en weer. Hangen aan die screen. Dit deden wij echt heel vaak. Stukje op en omlaag. Ineens viel het doek. Op een goede manier. Gewonnen. De screen werkt weer. Pfew. Ik zag heel even de bui al hangen. Een nieuwe screen?! 😩.

De tuin en mijn huis zijn weer spik en span. Dankzij de hulp van mijn lieve vader.

En dan denk ik weleens…. Hoe ga ik dat alleen fixen. Niet. Mijn kids gaan helpen. En via Ede helpt is er ook veel te behalen wat hulp betreft dankzij vrijwilligers.

Ik heb buren die echt de beste zijn in taarten bakken. En nog veel meer.

Doordeweeks werken zij. Hun taarten zijn alleen in het weekend te bestellen. Snap ik helemaal.

Ik zou met mijn kids afgelopen twee weken op vakantie zijn in Kroatië. Ging niet door ivm mijn auto die rare lampjes liet branden.

Dan blijf je lekker thuis. Gaf ook rust.

Gisteren kregen wij een hele mooie taart van de buren. Niet op de verjaardag van Eva. Maar nog steeds op een goed moment. Haar vader, zijn vrouw, en haar twee kinderen kwamen alvast op visite voor de verjaardag van Eva. Eva mocht de taart aansnijden.

Wat was de taart lekker. Citroen vulling.

Als ik verse producten over heb via de winkel of via wie dan ook, geef ik iets aan de buurvrouw. Zij heeft een zus die moeilijk zit wat financiën betreft. Hoe lief is het dan dat ik deze taart van haar krijg 🥰.

Ik hou daarvan. Ik mag vandaag knikkers ophalen. Dan vraag ik of zij een pompoen kan gebruiken. Graag, gaf ze aan. Hoe leuk is dat? Je geeft iets en krijgt iets.