Vorig jaar 8 september zag ik mijn moeder voor het laatst. Die dag sloten mijn vader, broer, schoonzus en ik de kist.

Die dag was de begrafenis van mijn moeder. Heel heftig maar ook zo mooi.

De 22ste september is de verjaardag van mijn moeder. Die heb ik meer dan 50 jaar mee mogen maken.

Vorig jaar was het allemaal nog vers dat ze er niet meer was. Toch kwam de hele familie van mijn moeder en vaders kant bij elkaar om haar verjaardag te vieren. Een feest van een vrouw die dol was op mensen om haar heen. Het was een mooie dag.

En nu? Ik kan het niet los laten. Afgesproken met mijn vader. Hij heeft corona. Toch zorgt hij voor koffie. Ik ben niet van een gebak. Maar mijn moeder wel. Ik koop gebakjes. Mijn vader gaan bij het graf van mijn moeder samen genieten van een kopje koffie een een gebakje.