Donderdag avond had ik een fijn gesprek met een super lieve vriendin.

Daar kwamen dingen ter sprake… school. Stage. Ik hoor van steeds meer mensen dat ik niet gek ben met hoe ik denk over wat school van een leerling vraagt , Ook gisteren op de werkvloer. Niemand snapt deze stage.

Ik ben zo trots op mijn dochter dat zij tot en met klas drie het gewoon gefixt heeft. Ben bang dat het hem nu niet gaat worden. Alsnog denk ik dan, het is wat het is. Gaat ze van deze school af. MBO 1 is ook nog een optie.

Hoe meer ik met vriendinnen en met hulpverleners praat, de stage gaat het hem waarschijnlijk niet worden. Prima. Gelukkig zijn er nog vele andere wegen te bewandelen.

Ik ben heel benieuwd welke weg wij in gaan. Ik ben geen zeurpiet. Dacht ik. Ik stuurde een bericht van de praktijk ondersteuner naar school. Zegt de docent; je moeder zeurt…. Dat hij dat tegen een leerling, mijn dochter, durft te zeggen. Heel professioneel.

Ach. Ik laat het los. Linksom of rechtsom. Eef komt er wel.