Gisteren hadden wij weer onze winkel zonder kassa. Een paar mensen waren er voor het laatst. Je hebt recht op een jaar. Daarna komt een ander aan de beurt. Wij hopen in die tijd mensen te hebben kunnen helpen dat ze het zelf gaan redden.

De mensen die voor het ‘laatst’ waren kregen wat extra producten mee omdat het nu gewoon kan. Heel in het begin van onze opening moesten wij elke keer weer (soms) zelf wat betalen. Dat hoeft gelukkig niet meer.

Je hebt er mensen tussen zitten die bij ons stoppen met een brok in hun keel. Als ze voor het eerst kwamen was er soms schaamte. Maar ze gingen mensen leren kennen. Het werd steeds gezelliger. En dan stopt het….

Gisteren sprak ik nog een dame aan. Het vaste regelmaat van boodschappen doen in de winkel valt weg. Maar vooral dat praatje. Iedereen is en blijft welkom om die kop koffie te komen drinken als onze winkel open is. Wij heten niet voor niks; voedsel connect. Deze dame waar ik het over had is best ziek. Ik zei tegen haar; het is geen afscheid. Het is niet van zoek het nu maar zelf uit. Het is een tot ziens. Altijd welkom. Tot snel.