Vandaag is het precies een jaar geleden dat mijn moeder stierf. 8 september. Een zondag. De mooiste dag voor iemand die gelovig is. Wij als kinderen en aanhang hadden al veel eerder verwacht dat mijn moeder zou sterven. Maar zij heeft gewacht gevochten voor haarzelf en misschien ons, tot de beste dag. Een vriendin van mij kwam die dag ook nog eens met een mooi kerkelijk lied. Dat was voor mijn moeder het moment om te gaan na waar zij uiteindelijk toe wilde gaan.

Tja. Wat doe je met zo’n dag als vandaag? Mijn broer en vrouw gaan vandaag naar mijn vader. Ik ook natuurlijk. Eva is officieel bij haar vader maar wil graag mee. Dat wordt vast wel goed gekeurd. Zij was erbij toen mijn moeder stierf.

Gisteren waren wij op ons Landje. Voor de allerlaatste keer. Het is verkocht. Overgedragen aan hele leuke mensen. Dinsdag is de officiële overdracht. Mijn moeder was gek op dit landje. Ze nam altijd mooie aankleding mee. Vaasjes op tafel met bloemetjes erin. Zij ging voor gezelligheid. Genieten van het leven.

Gisteren was het 7 september. Niet de dag dat mijn moeder stierf. Maar het was wel een zondag. Vandaag 8 september is de dag dat zij heenging naar in haar ogen het paradijs.

Ik zat gisteren met Eva bij mijn vader in de auto. Ik zat op de plek van mijn moeder. Samen met mijn vader haalden wij herinneringen op. Het kamperen daar. Het samenzijn met familie. Dat neemt niemand ons meer af.

Ik maakte gisteren nog een laatste film toen wij ons landje terrein af reden. Een koolwitje vloog bij de uitgang langs. Die vlinder…. Ik had nooit vlinders in de tuin. Nu elke dag als ik buiten ben zie ik een witte vlinder. Dan roep ik; hé ma, gezellig dat je erbij bent. Bij mijn vader vliegt zo’n zelfde kleur vlinder rond. Zelfs tegen zijn raam alsof die naar binnen zou willen gaan.

Natuurlijk is mijn moeder geen vlinder. Geen koolwitje. Maar toch voelt het goed om tegen iets, een vlinder, te kunnen praten. Alsof mijn moeder er af en toe weer is op aarde. Ondertussen weet ik dat ze op de plek is waar ze uiteindelijk altijd had willen zijn. Helaas voor nu zonder mijn vader. Ik ben blij dat ik hem nog bij mij mag hebben.

Gisteren hadden wij weer onze winkel zonder kassa. Een paar mensen waren er voor het laatst. Je hebt recht op een jaar. Daarna komt een ander aan de beurt. Wij hopen in die tijd mensen te hebben kunnen helpen dat ze het zelf gaan redden.

De mensen die voor het ‘laatst’ waren kregen wat extra producten mee omdat het nu gewoon kan. Heel in het begin van onze opening moesten wij elke keer weer (soms) zelf wat betalen. Dat hoeft gelukkig niet meer.

Je hebt er mensen tussen zitten die bij ons stoppen met een brok in hun keel. Als ze voor het eerst kwamen was er soms schaamte. Maar ze gingen mensen leren kennen. Het werd steeds gezelliger. En dan stopt het….

Gisteren sprak ik nog een dame aan. Het vaste regelmaat van boodschappen doen in de winkel valt weg. Maar vooral dat praatje. Iedereen is en blijft welkom om die kop koffie te komen drinken als onze winkel open is. Wij heten niet voor niks; voedsel connect. Deze dame waar ik het over had is best ziek. Ik zei tegen haar; het is geen afscheid. Het is niet van zoek het nu maar zelf uit. Het is een tot ziens. Altijd welkom. Tot snel.