Dit mag ik niet hardop zeggen van mijn dochter. Ik had een weekje vrij. Precies de week dat het in Nederland hard regende. Daarvoor was het heet. Toen mocht ik werken. Weinig gebruik gemaakt van het zwembad. Vanaf afgelopen weekend ben ik twee weken vrij. Morgen en overmorgen waarschijnlijk mooi weer. Nou ja. Er kan een buitje vallen. Daarna wordt het weer kouder. Einde van de week regen. Dan roep ik; heb ik weer. Wij gaan al niet weg en dan kan je niet eens van de tuin genieten met mooi weer. Ach ja, dat is het risico van vakantie in de achtertuin.

Nog steeds maken wij er wel wat van. Eva had zin in s’mores. .

Eva en ik waren dit weekend ‘alleen’. Wat gaf dit ons rust. Geen gezeur met een zoon en eind tijden. Wanneer thuis etc etc.

Vanavond hebben Eef en ik in de airfryer s’mores gemaakt. Tjee. Die spekkies gingen hard. Het chocolade had geen tijd om te smelten. De volgende keer zorg ik dat ik koekjes op de bodem leg. Daar overheen gesmolten chocolade. Dit via een magnetron. Dat giet ik dan over de koekjes. De marshmallows eroverheen. Nog geen 10 minuten in de airfryer.

Wow. Dat krokante korstje van de spekkies. Zo lekker.

Een dag later was dit alles eigenlijk nog veel lekkerder.

Ons weekend samen, girls only, was gezellig.

Morgen gaan ik weer aan de slag in de tuin samen met mijn vader.

Toen ik mijn zoon en zijn vrienden weg bracht naar hun vakantie adres dacht ik daarna ineens; whajoo. Ik ben met mijn dochter ‘alleen’ thuis.

Vrij snel een plan de campagne gemaakt.

Mijn dochter wilde heel graag alleen beneden op de bank slapen. Prima. Maar daar zijn geen rolluiken. Dus in de zomer ben je vroeg wakker. Ik sliep boven. Gaf aan, appen heeft geen zin. Bel als je wakker bent. Om 9:00 werd ik gebeld. Prima. Ik stond op. Wij gingen samen naar de Mac voor een ontbijt. Zij wilde een Mac sausage. Gelukt. Daar voelde ik al iets van spanning. Een man die steeds bleef kuchen, hoesten.

Daarna samen naar de Albert Hein Xl. Ik had nog wat kras kaarten in te leveren. Het leek mij leuk om samen boodschappen te doen. Spullen aanschaffen om daarmee te koken.

Mijn dochter ….Het was te druk. Autisme. Ik verbaas mij elke keer weer. Ik denk; verman jezelf. Laat het los. Maar Pfew. Het ging echt even niet goed. Ik liet het dus los. Zonder mijn boodschappen gingen wij naar huis. Rust voor iedereen.

Eenmaal in de auto zei Eva; pffff, die man (was heel groot), liep ineens naar achteren. Tegen onze kar aan. Tjee, mam, hij was zo irritant, en nog breder dan de Chinese muur. Dan moet ik stiekem ook wel weer lachen. Hoe kom je op zo’n bijzondere uitspraak?