Gistermorgen stond ik op tijd op. Hoe laat gaan wij vertrekken, wie rijdt mee…. Ik was er op een gegeven moment echt klaar mee. Ik kreeg maar geen antwoorden. Schijnbaar had de jeugd een schema gemaakt. Prima. Ik wist van niks.

Ik ging uiteindelijk rijden. Drie personen mee. Ik betaalde de benzine. Maar die spullen…. Ik zag een parasol, slaap spullen, etc etc.

Daan en zijn vrienden gaven aan, dit gaat niet passen. Echt wel! Een iemand zat naast mij. Twee naast elkaar op de achter bank. Gelukt. De hoedenplank moest er wel uit. Wij konden daardoor iets hoger spelen. Nog steeds veilig. Bij een ongeluk zou niks naar voren kunnen schieten. Geen whiplash….

Eenmaal daar, nou ja in de buurt, gingen wij voor een supermarkt. Pfew. Daarna was de auto echt mega vol. Tassen op schoot.

Wij kregen alles in dat kleine autootje van mij.

Ik werd afgelopen week ANWB lid. Puur door dit soort gebeuren. Geen stress met lampjes …. Heen en op de terug weg brande er geen een lampje. Pfff. Lucky us.

Ik heb de kids kunnen afleveren na 1:33 minuten rijden. Daarna diezelfde tijd weer terug. Maandag weer…. Oftewel mag ik zes uur rijden voor het vertier van een zoon met vrienden. Daar kan je wat van vinden,

Ouders van die vrienden zijn aan het werk of op vakantie….. Tja, uiteindelijk ik vond het ook eigenlijk wel weer leuk om erbij te mogen zijn bij het begin van de eerste vakantie van mijn zoon.