Voorheen hoorden jullie van mij dat vooral mijn zoon niks had met weg van huis zijn. Daar was ik aan gewend. Dat ik onze eerste keer weg vakantie af moest afzeggen voelde voor mij als een teleurstelling. Ik dacht dat mijn kinderen blij waren. Mmmh. Inmiddels zegt mijn zoon; mam, zo jammer dat wij niet gaan.

Dat dus. Maar meneer kwam kort geleden met een bericht; ik zou graag met mijn vriendin en drie vrienden op vakantie gaan. Op een camping ergens in Nederland. Ok. Wat kost dat? Regel het vooral zelf. Betaal alles zelf…..

Ik heb fijn contact met de ouders van zijn vrienden. Die schenken hun kind wat. Wil ik ook wel doen. Verder denk ik; ga er lekker voor werken.

Ik vind het zo grappig toen ik met mijn zoon even een lijst doornam. Wat neem je mee, etc etc. Hij dacht een matras mee te nemen. Whahaaaa. Hoe dan? Moet ik die op het dak van mijn auto binden? Meneer heeft nog een hoop te leren. Ik ga mij er niet teveel mee bemoeien. Ze komen er zelf wel achter wat nodig is. Missen ze iets… denk in oplossingen.

Ik ben gelukkig inmiddels lid van de ANWB ivm de lampjes in mijn auto. Heeft rust.

So let the game begin. Ik heb mijn zoon nu een dag eerder. Ik rij de groep naar hun vakantie bestemming. Ook leuk om te zien waar ze gaan bivakkeren. De opa van een vriendje rijdt ook.

I love it. Zo benieuwd hoe ze aankomend weekend gaan vinden. Ook best wel een beetje spannend….