Afgelopen week hadden wij een begrafenis. Van de oma van de vriendin van mijn zoon. Snap je het nog? Deze oma woonde achter mijn vader. Ik kende haar ook van gezicht. Bennekom. Ons kent ons.

Ik vond het best gek om in de ruimte te zijn waar de dienst was. Dat was ook de plek waar mijn oma lag en haar dienst was. De begrafenis ondernemer was dezelfde als bij die van mijn moeder. Het kwam heel even binnen.

Iedereen mocht bloemen meenemen. Die werden voor de dienst aangenomen. Toen wij met z’n allen naar de begraafplaats liepen kreeg iedereen bloemen om later op of om de kist te leggen. Mijn zoon kreeg precies de drie bloemen die wij gegeven hadden. Wat een toeval zei hij… of niet. Ik denk dat de begrafenis ondernemers dit soort dingen heel goed in de gaten houden. Ik vond het wel heel mooi. Wij hadden echt over onze bloemen nagedacht.

Volgende week hebben mijn kinderen weer een begrafenis. De oma van hun stiefmoeder.101. Prachtige leeftijd. Tot het einde helder. Op een gegeven moment wilde ze niet meer. Stopte met eten en drinken. Alle tijd om afscheid te nemen. Prachtig.