Afgelopen maandag appte Eva mij vanaf school. Krat van haar fiets was eraf gegaan. Gelukkig bij school denk ik dan. Ze had deze bij de conciërge in zijn hok gezet. Hij was er zelf niet. Of ik kon komen om hem te maken. Pffff. Ik heb geen auto voorlopig dankzij toeters en bellen die steeds afgaan.

Ik heb van iemand een fiets gekregen. Een electrische. Kreeg deze niet aan de praat. Mijn zoon en vriend is het die middag gelukt. Maar ‘s morgens had ik dus niks. Pfff. Wat te doen? Ga ik lopen? Ik wil meer bewegen…. Heb ik meteen een doel. Ok dan. Ik ging lopen naar de school van Eva. Zwarte tyraps in een tas. Ik liep net bij de Jumbo; pling, kan je een lekker broodje meenemen? Say what? Prinses op de erwt.

Ik liep bij school. Dacht een binnenweg te nemen. Er stond namelijk ingang scholen. Kom ik daar. Staat er een groot hek. Op slot. De jongelui sprongen erover heen. Dat durfde ik mijn medemens niet aan te doen. Ik weer terug. Was dus wat later. Pling; waar ben je? Je hoeft niet meer te komen. De conciërge heeft hem gemaakt. Soooooo, I was not amused. Ik liep het plein op, fleerde het broodje naar haar toe en vertrok weer. Pling. Mam, waarom doe je zo? Weet ik eigenlijk ook niet. Had mijn wandeling immers gehad.

Gisteren weer pling. Ik heb het geregeld via de app. Ben niet gegaan.