Vandaag kwam een vriendin mijn kant op. Samen even aan de wandel. Koppie leeg lopen. Heerlijk.

Zij was ooit, lang geleden, toen wij nog jong waren mijn buddy bij de brandweer. Ideaal. Zij wist altijd de weg terug. Nou…. Daar is iets in veranderd. Die weg terug weet zij niet meer…..

Samen aan de wandel op de ginkelse heide. Route pad rood. 5 km. Makkie. Pffff. In no time waren wij de weg al kwijt.

Maakt niet uit. Lekker wandelen. Kletsen. Genieten van de zon. Op een gegeven moment toch wel een moment van; waar zijn wij….. Soort van radeloos keken wij om ons heen. Een man van defensie had ons al gespot. Hij reed daar rond omdat er een oefening was. De kogels/geluiden, vlogen om onze oren. Oh dear. Vast losse flodders. Maar verstoorden wij niet iets? Oepsie.

Die meneer was heel aardig en gaf aan; nu rechtdoor lopen. Dan kom je uit op een klompenpad.

Weer een mooi verhaal voor thuis. Je moeder ging wandelen met een vriendin. Verdwaald. Kogel geluiden vanuit alle kanten. Bommen en granaten. Soort van weg gestuurd. Maar je moeder en vriendin hebben het overleefd. Hoe stoer is dat?