Als ik de social media moet geloven is 80% tegen Valentijn.

Heel bijzonder dat ik op Facebook alleen maar berichten zie ivm Valentijn.

Gisteren was ik bij een grote supermarkt. Daar waren heeeeel veel bossen bloemen in de aanbieding. Gaan mensen dit nu ook zien? Het draait niet om die ene dag.

Ik heb deze vaas kunnen scoren. Puur voor mijn moeder. Zij was dol op bloemen en een mooie vaas. Deze stond met Valentijn op mijn tafel. Daarna op een andere tafel. De tafel waar mijn moeders condoleance kaart staat met een brandende kaars.

…

Helemaal hot. Een poke bowl. Iets met speciaal geprepareerde rijst. Deze stop je in een ‘bowl’.

Deze twee ‘bowlen’ kocht ik voor weinig. Kids kunnen hier alles in maken. Van noodles tot aan een poke. En dus voor nu een poke bowl.

Ik kookte de rijst. Kip krokant. Ei. Alles in bakjes erbij gelegd. Kids konden pakken wat ze lekker vinden.

Sausje erover. Ze hebben genoten.

Ik mag nog even niet voor vier weken. Mijn keuze zou zijn om ook zalm en mango toe te voegen.

Ik ben er dol op. Puzzelen. Vooral in de winter heb ik een puzzel op tafel liggen. De zomer niet altijd.

Deze ligt nu op tafel. Zo moeilijk. Eigenlijk te moeilijk. Heel af en toe probeer ik een stukje te vinden voor de goede plek. Maar Pfew. Valt tegen. Soms zakt de moed in mijn schoenen.

Een beetje makkelijke puzzel heb ik binnen drie dagen af. Heerlijk om te doen.

Ik heb gemerkt dat de dozen van de puzzels enorm veranderen. De puzzels/puzzel stukjes blijven (nog) hetzelfde. De dozen worden kleiner en kleiner. Voorheen kon ik in de doos de hoeken en kanten uitzoeken. Nu niet meer. Te weinig ruimte.

Kijk toch eens naar het verschil van de dozen waar de puzzels in liggen. Bizar toch? Links was. Rechts is nu.

Mijn neef gaat alleen op reis naar Mexico 🇲🇽.

Pfew, wij als gezin/familie vinden dit zooooo spannend. Als ik terug denk aan mijn jongere jaren…. Ik reisde de hele wereld 🌍 over. Nooit alleen. Maar wat heb ik toen allemaal meegemaakt. Van een pistool op mijn voorhoofd omdat ik met mijn vriendin in het gebied zat van de Tamil tijgers. Tot aan met een camper rijden in Australië in de middel of nowhere. De eerste Mac zou 300 Miles verderop zijn. Die camper reed niet eens ok. Maar wij maakten ons niet druk. Alles overleefd.

Ik vroeg aan mijn neef of hij een speciale slaapzak had. Hij zei nog; waar heb je het over? Nou over deze….

Hij doet moeilijk over een klamboe. Nou, dit soort van slaapzak zorgt ervoor dat je nooit met je lijf in een vies bed komt te liggen. Er zit ook nog eens een capuchon op. Je ligt dan in een cocon. Geen last van vliegen of muggen. Ik ga deze snel afleveren bij hem.

Ik vroeg of hij een dompelaar had? Say what? Een klein ding waardoor je altijd heet water hebt voor thee, koffie of als je niet lekker bent een bouillon. Mocht je geen flessen water hebben dan kan je water koken. Kende meneer ook niet.

Ik ben nog van voor de oorlog. Maar dit soort kleine dingen maakten vroeger wel het reizen waart.

Dit ga je niet geloven.

Afgelopen vrijdag moest ik even met Eva haar ID ophalen in het centrum van Ede. Wat ik heel bijzonder vond was dat de meneer bij de balie vroeg of ze zich kon indentiviseren. Uhhh, nee, daar komen wij nu voor. Maar gelukt.

Toen ik van huis ging legde ik een briefje op de deurmat. Voor mijn eten uit Wageningen. Deze komt altijd in een gele of rode tas. Eva en ik zouden maar heel even weg zijn. Briefje op de mat gelegd met de tekst; u kunt de gele of rode tas naast de voordeur zetten.

Ik wist niet dat mijn zoon inmiddels thuis was. Nou komt het. De bezorger drukte toch even op de deurbel. Daan deed open. Pakte de tas aan. Zag het briefje op de deurmat en dacht; de tas moet daar staan.

Serieus? Toen ik daar wat van zei, waarom pak je het niet aan en zet je het binnen? Maar mam, waarom staat dan die tekst op het briefje op de deurmat? Pfffff.

Mijn ouders gingen elk jaar naar een kerk concert in het centrum van Bennekom. Mijn vader wilde dit jaar weer gaan. Dan ga ik toch mee.

Zo gezegd. Zo gedaan. Wij vertrokken op tijd. Er stond al een rij voor de kerk. Ik zag best wel wat bekenden.

Eenmaal in de kerk begon de klassieke muziek 🎶. Het eerste stukje vond ik taai. Ik hoorde een klavercimbel. In het begin leuk. Maar op een gegeven moment irriteerde mij die constante hoge tonen. De rest van de instrumenten vielen bijna weg. Gelukkig hield het op een gegeven moment op. Anders had ik mijn vingers in mijn oren gestopt, 😂.

Het concert duurde ruim een uur. De kerk zat helemaal vol. Het was mooi. Mijn vader gaf bij de collecte best wat geld. Moest van mijn moeder. Dat deed zij elk jaar. Daarna liepen wij via het graf van mijn moeder naar huis. Dit lag op de route. Dan heb je het toch weer moeilijk. Bah. Pa ook.

Wat ik wel heel mooi vond was de zon. Die mooie lucht op het kerkhof. Toch weer even samen met/bij ma.

Sinds vorige week loopt Eva stage op een kinderboerderij. Vorige week kreeg ik appjes van; mam, ik ga flauw vallen etc etc. Alles nieuw. Kwestie van wennen.

Afgelopen dinsdag zei ik tegen Eva; morgen ga je niet de hele dag appjes sturen. Mmmh, ik beloof niks zei ze nog. Mocht je ze wel sturen, ik ga er niet op in, was mijn antwoord. Dusss.

Gisteren liep Eva dus voor de tweede dag stage. Ik kreeg geen appjes met teksten. Wel berichten met foto’s. Te leuk. Haar broer zei nog; volgens mij heeft ze het wel naar haar zin.

Ik ging iets eerder die kant op om haar op te halen. Ik keek het even aan. Eva stond heel relaxed te vegen. Van voor naar achter, van links naar rechts. Dat was het. Alleen maar vegen. Niet opvegen. Bijzonder. Ik zei dat tegen haar. Maar mam, ze zeiden dat ik moest vegen. Verder niks. Prima. Ik bemoei mij er verder niet mee. Eva is lekker bezig geweest. Het vuil van de ene plek naar de andere plek veranderd. Ach, ze was wel in beweging. Zie het als een soort sport school gebeuren.

Toen ze met mij meeging riepen mensen; Eva, kom je volgende week weer? Het was heel gezellig. Wat een verschil met vorige week wat beleving betreft.

Gisteren had mijn zoon een vriend in huis gehaald. Samen met zijn stiefbroer erbij gingen ze in de avond naar buiten. Toen de twee jongens weer hier thuis waren vertelde de vriend dat zijn fiets kapot was. Ze lieten het zien. Hij belde zijn moeder. Die was aan het werk. In mijn auto past geen fiets. Ok dan, hij mag hier logeren als je dat redt met je schoolspullen. Akkoord van de moeder.

Mam, zei mijn zoon, het is een doordeweekse dag. Klopt. Dan mag het eigenlijk niet. Dus ik ga nu strenger optreden. Alle telefoontjes werden aan mij gegeven (normaal ook). Iets eerder naar bed want er gaat toch gekletst worden. Ik doe ergens een steekproef of iedereen stil is en er geen computer per ongeluk aanstaat.

Tijdens mijn steekproef was het stil. Geen scherm aan. Prima. Daarna loslaten. Ik heb ook mijn nachtrust nodig.

In de ochtend broodjes uit de oven. Drie lunch pakketjes verder gingen de heren op tijd de deur uit. Daan moest gisteren een half uur eerder op school zijn omdat hij 9! keer te laat was geweest. Dat wilde ik vandaag niet weer zien. Een andere vriend stond bij de poort al te wachten. Die jongen rijdt zonder tas weg. Ik riep nog; joehoe, je hebt geen schooltas. Niet nodig, die laat ik op school liggen. Ok dan. Daan zijn zadel zit al een tijd los. Krijgen wij niet vast. Lam. Stelletje sloper zijn die jongens. Meneer viel van zijn fiets door die losse zadel. Vriend achterop. Wat een chaos zo vroeg in de ochtend.

Het heeft ook wel weer wat.