Gisteren had mijn zoon een vriend in huis gehaald. Samen met zijn stiefbroer erbij gingen ze in de avond naar buiten. Toen de twee jongens weer hier thuis waren vertelde de vriend dat zijn fiets kapot was. Ze lieten het zien. Hij belde zijn moeder. Die was aan het werk. In mijn auto past geen fiets. Ok dan, hij mag hier logeren als je dat redt met je schoolspullen. Akkoord van de moeder.

Mam, zei mijn zoon, het is een doordeweekse dag. Klopt. Dan mag het eigenlijk niet. Dus ik ga nu strenger optreden. Alle telefoontjes werden aan mij gegeven (normaal ook). Iets eerder naar bed want er gaat toch gekletst worden. Ik doe ergens een steekproef of iedereen stil is en er geen computer per ongeluk aanstaat.

Tijdens mijn steekproef was het stil. Geen scherm aan. Prima. Daarna loslaten. Ik heb ook mijn nachtrust nodig.

In de ochtend broodjes uit de oven. Drie lunch pakketjes verder gingen de heren op tijd de deur uit. Daan moest gisteren een half uur eerder op school zijn omdat hij 9! keer te laat was geweest. Dat wilde ik vandaag niet weer zien. Een andere vriend stond bij de poort al te wachten. Die jongen rijdt zonder tas weg. Ik riep nog; joehoe, je hebt geen schooltas. Niet nodig, die laat ik op school liggen. Ok dan. Daan zijn zadel zit al een tijd los. Krijgen wij niet vast. Lam. Stelletje sloper zijn die jongens. Meneer viel van zijn fiets door die losse zadel. Vriend achterop. Wat een chaos zo vroeg in de ochtend.

Het heeft ook wel weer wat.