Ik had afgelopen dagen meerdere afspraken staan. Eigenlijk best veel. Gelukkig ben ik een part timer. Ik werk niet veel. Verdien net genoeg. Maar kan alle afspraken aangaan wat betreft mijn kinderen.

Vanmorgen een afspraak met zoonlief voor wat betekent mogelijk vervolg onderwijs. Gaat hij zijn examen halen met zijn faalangst? Zo niet, hebben wij inmiddels een plan B.

Maar om even over die kleine smurf over te gaan. Net na lunch tijd belde een collega van de winkel zonder kassa aan. Zij had haar jongste zoon bij zich omdat zij iets wilde overdagen. Zij en ik waren aan het praten. De kleine man was bezig met zijn tand aan het wiebelen. Nou ja, ineens had hij deze in zijn hand. Mocht ik dat toch meemaken!

Daarna kwam de vraag; mag ik bij jou spelen? Maar natuurlijk. Alleen heb ik geen speelgoed. Alleen een iPad en een televisie. En ik doe het huishouden, zo niet, dan vind ik het leuk om te puzzelen. Meneer wilde graag bij mij blijven.

Hij vroeg steeds naar mijn dochter Eva. Die kwam iets later thuis van school. Op een gegeven moment kwam mijn zoon met een vriend naar beneden. Zij moesten ontzettend lachen om deze kleine smurf die op onze bank zat. Een klein mannetje, voor ‘de duvel niet bang’.

Ik ben er dol op; de zoete inval.