Ik stuurde deze foto afgelopen oktober naar mijn neefje. Ik wist dat hij dol was op deze koekjes.

Ik wist ook dat deze super lekkere koekjes vanaf eind november niet meer gemaakt zou worden. Ik kocht de supermarkt leeg.

Een eeuwenoude traditie gaat weer verloren. De reden? Huur contract zou niet verlengd worden. Is dat de echte reden? Zijn het misschien niet de onkosten? Alles wordt maar duurder .

Ik vroeg nog aan mijn neef(je), zullen wij een afscheid punselie feest geven? Super leuk natuurlijk. En dan ben je te druk….

Ik zag dat de vijf laatste dozen van de supermarkt de datum hadden van begin december. Op zich prima. Ik geef deze laatste koekjes weg. Helaas geen afscheidsfeest kunnen vieren. Gelukkig heb ik de foto’s en de smaak in mijn geheugen.

Wij, drie dames, merken dat de winkel zonder kassa niet te doen is zonder vrijwilligers. Voorheen hielden wij met z’n drieën alle ballen hoog. Maar de ballen gaan steeds meer naar beneden.

Dus wij moeten meer een beroep doen op de vrijwilligers. Dat is altijd lastig. Dingen los laten. Maar het moet nu echt.

Wij zoeken dan ook heel dringend een persoon die de boekhouding zou willen doen. Wij hadden iemand. Maar zij verdween uit het niets. Daardoor is er achterstallig onderhoud. Als dit weer up to date is dan is het niet veel werk.

Maar ja. Vind maar eens iemand die dit vrijwillig wil doen….

Mochten jullie iemand weten…. Heel graag.

Ik schrok van het bericht dat 1 miljoen mensen in Nederland in armoede leven. Daar kan je wat van vinden. De een heeft teveel huisdieren. De ander rookt….

Ik volg het programma van het armoede fonds op RTL4. Op zaterdag om 15:00.

Professor Erik Scherder verteld elke keer weer hoe een brein werkt bij mensen met armoede. Hij is daar zo duidelijk in. Verwoord dingen zo goed.

Als je niks hebt. Geen licht puntje dan kan je steeds dieper zakken…. Niet goed te praten. Je zou zeggen; je doet al niks, ga iets doen. Maar zo werkt het schijnbaar niet.

Als je de tijd hebt zou ik zeggen; kijk dit programma eens terug. Vooral een van de eerste afleveringen waren zo verhelderend.

Vandaag was ik bij Marry.

Het schijnt alweer zeven jaar geleden te zijn dat ik een kerstster bij haar bracht.

Haar buurman gaf elk jaar zo’n plant. En toen overleed hij. Een leegte op meerdere vlakken.

Ik dacht toen; die kerstster koop ik en ik bel aan. De eerste keer was ze volgens mij niet eens thuis. Bij de buren afgeleverd. De jaren daarna maakten wij steeds een aflever afspraak. Dat werd meteen een koffie date.

Wij zitten zo op één lijn. Altijd lachen, gieren, brullen en vooral gezellig kletsen.

Ben er zo klaar mee. Vandaag zou ik gaan wandelen met een vriendin. Toch maar afgezegd. Ik was zo toe aan een keer uitslapen. Een keer maar, sinds lange tijd.

Hoorde ik Eva ineens gillen. Veel te vroeg in de ochtend. Ze moest spugen. Gelukkig staat er standaard een emmer naast haar bed. Mevrouw is namelijk nogal eens misselijk. Alleen spuugt ze eigenlijk nooit. Te bang om te spugen. De laatste keer was denk ik na haar operatie. Hele golven kwamen er toen uit. De gordijntjes op de Intensive care bleven niet schoon 🤢. Dat is alweer vier jaar geleden.

Eva was sinds gisteravond nuchter. Toch kwam er een lading spuug uit. Wow, wat een lucht. Waarschijnlijk dus al langer niet lekker maar niet gemerkt omdat ze sliep. De maag inhoud was lekker aan het rotten geweest in de nacht.

De een na de andere emmer maakte ik schoon. Ik denk dat ze wel zeven of acht keer gespuugd heeft. Nu doodmoe op de bank.

Wel grappig. Eva weet dat ik moet kokhalzen van de geur van spuug. Ze spoot een lekker luchtje in de emmer, haha.

Anyway, al twee weken lang constant zieken in huis. Morgen met Daan naar de huisarts. Veertien dagen ziek zijn, slapen en slapen, duurt mij te lang.

Oh dear. Mijn kinderen die zo goed zijn met hun telefoon, mijn iPad en computer gebeuren voor school….. Ik kreeg de vraag; mam, ik zit op het Netflix account van papa op mijn slaapkamer tv.

Lucky Eva. Zij kreeg lang geleden mijn tv van beneden die niet goed functioneerde. Eenmaal op haar kamer werkte deze gewoon. Maar het blijft een oud bessie. Traag. Je moet veel geduld hebben. Maar als die werkt dan doet deze het dus gewoon.

Als zij de Netflix app opende kreeg zij het account die zij via haar vader had. Daar baalde zij steeds meer van. Die films en series waren niet meer van deze tijd die zij hier bekeek.

Dus ik ging naar boven. Bepakt en bezakt. Alle wachtwoorden in de aanslag. Pfew. Even zoeken hoe ik moest uitloggen. Daarna via een QR code en andere code… geen idee hoe ik het gedaan heb. Maar I did it.

Ik liet de foto van de tv zien aan mijn kinderen. Yes, mam! Het is je gelukt. Toch een beetje trots op mijzelf.

Ik heb twee moeilijk lerende kinderen. Het is wat het is.

Mijn zoon werd twee weken geleden ziek. Echt ziek. Tussendoor een paar dagen halve dagen school. Nu weer ziek. Pffff. Twee weken lang. Ik schiet in de stress. Twee weken geen les. Twee weken geen huiswerk gemaakt. Hoe gaat hij een toets maken?

Mijn dochter is steeds vaker niet lekker. Het school schema is veranderd. Is dat een tricker? Thuis loopt ze met een emmer rond. Kokhalzende. Maar ze geeft niet over. Heeft geen koorts. Dus ik stuur haar naar school. Wauw, ik ben zo’n slechte moeder 😜.

Vanmorgen belde Eva. Huilend. Mam, ik ben zo misselijk. Ik geef je de docent. Die mevrouw zei eerlijk; ik ken Eva niet. Wat denkt u? Ik denk, lekker op school houden. Ok, u bent de moeder. Dan blijft ze, wij gaan het proberen. Ik dacht aan het gezicht van Eva. Mam, serieus? Haha. Maar daarna bleef het lang stil. Ik was happy. Om 12:30 werd ik weer gebeld. Toen door een andere docent. Eva staat hier naast mij. Lijkbleek. Mag ze naar huis? Grrrrr. Ze heeft papieren bij haar zodat ze niks van de les mist. Ok dan. Kom eraan. Later hoorde ik van de docent dat dit zonder toestemming was.

Ik hou van een ritme. Hun ritme op school. Ik die naar werk gaat. Maar ook het huishouden; boodschappen doen, huis poetsen, eten koken. Dit ritme raakt steeds vaker verstoord. Wat is dat toch met deze generatie? Ik zou zeggen een schop ….. Ik ga maar weer een mail sturen naar de zorg coördinator. Kijken of zij wat kunnen betekenen. Ik weet het even niet meer.

Zaterdag avond belde een meneer aan. Hij had twee tassen met eten. Overblijvers van de Albert Hein. Meestal kwam zijn vrouw dit brengen. Zij nam dan hun zoontje mee. Zo lief dat deze mensen dit keer op keer willen schenken. Hij zei; mijn vrouw is dol op de overblijvers. Wij halen dingen eruit wat wij kunnen gebruiken. De rest schenken wij graag. Op die manier kost het ons niks.

Ik moest helaas de zondag werken. Anders had ik een oproep gedaan en eerlijk uitgedeeld. Nu stopte ik alles in mijn buurtkast. Daar was het weer perfect voor.

Toen ik zondag uit werk kwam was alles weg. Ik hoopte een beetje op een eerlijke manier. Maar dat zal wel niet gezien de mentaliteit van de mens tegenwoordig. Het is wat het is. Ik heb niks hoeven weg te gooien. De volgende keer ga ik gericht uitdelen.

Gisteren had ik dienst, zo ook de nacht. Ik hoeste mij suf. Zo gênant. Maar ja, lucky me. We hebben niet de hele nacht gewerkt. Alleen begon de dag wel vroeg. Om 6:30 een operatie. De nacht hoeste ik best veel. Maar op mijn rechterzijde liggende en half zittend viel het mee.

Na de ochtend operatie namen de andere dames een tosti. Daarna hop, naar huis. Ik deed mijn elektrische deken aan die onder de deken op de bank ligt. Tv aan. Op mijn rechterzijde weer gaan liggen. Twee kussens. Ik was zo weg. Uren geslapen. Er is toch iets gaande in mijn lijf/longen.

Afgelopen vrijdag toen de kinderen naar school waren dacht ik ook te gaan slapen. Om 14:30 zou mijn dienst pas beginnen. Word ik door school gebeld. Eva ziek. Zij naar huis. Ga maar op de bank liggen. Wij vielen beidden in slaap. Van 10:00 tot 12:30 geslapen. Gelukkig had ik de wekker gezet. Zo was ik goed voorbereid op mijn dienst.

Vandaag nog even een dag knallen. Dan weer een paar dagen vrij.