Kerstavond en nacht had ik dienst. Op een gegeven moment ging ik met de lift naar beneden omdat ik naar huis mocht. Van verdieping drie naar de begane grond. Normaal loop ik. Naar beneden is lekker makkelijk. Maar ik had twee hele zware tassen bij me. Spullen van collega’s voor de winkel zonder kassa. Mijn evenwicht is sinds ik hormoon pillen slik niet 100%. Ik heb een leuning nodig om aan vast te houden als ik een trap afloop.

Ik nam de lift. Die ging netjes naar beneden. Ik zag bg (begane grond) op de display verschijnen. Ineens nam de lift een vrije val. Kabam. Het werd stil. Tot op vandaag voel ik het nog in mijn rug. Die onverwachtse klap. Toen werd het stil. De deuren gingen niet open. Ik duwde op elke knop. Er gebeurde niks. Mmmh. Met mijn eigen telefoon geen bereik. Gelukkig is er dan een nood telefoon. Die wilde ik pakken…. Er kwam beweging in de lift. Ging naar beneden. De kelder in. Daar was niemand die op de knop had gedrukt. De deuren gingen open. Ik eruit. Hakken billen met de trap omhoog.

Mijn moeder was altijd al bang voor een lift. Ik niet. Nu stiekem toch een beetje wel.

Dit briefje hing op de lift na mijn avontuur.