Ik had dus een dame mee. Een onbekende voor mij en andersom.

Mevrouw, heeft u een ziekenhuis pasje mee? Huh, zei ze. Wat doe ik in het ziekenhuis? Niemand heeft mij iets verteld. Ikzelf zag een kale rollator. Buiten dat ene briefje met de tekst; Henriette begeleid haar. Verder niks.

Het eerste wat de taxi chauffeur zei; gaat u betalen? Uhhh, dacht het niet.

Gelukkig bleef deze mevrouw maar glimlachen. Zij vond alles prima. Bij de balie kreeg ik een papieren pons kaartje. Niks officieels. Mw had geen ID, niks. Met deze barcode konden wij overal inloggen.

Wij gingen naar onderzoek nummer één. Pfew. Daar kregen zij en ik zoveel informatie. Zij kon dit niet onthouden. Ik dacht; moet ik iets noteren?

Daarna werden vragen aan haar gesteld…. Zij wist de antwoorden hier niet op. Ik ook niet aangezien ik haar tot die ochtend niet kende…..