Afgelopen maandag mocht ik mij om 8:00 melden bij de receptie van het ziekenhuis. Het Toon Hermanshuis vroeg een vrijwilliger om een mevrouw te begeleiden in haar onderzoeken in het ziekenhuis. Het zou een aardige rustige dementerende dame zijn. Prima. Ik melde mij aan.

Ik was op tijd in het ziekenhuis. Op een gegeven moment werd een mevrouw door een taxi chauffeur bij de receptie aangeleverd. Ze had een briefje in haar hand. Mijn naam stond erop. Die hoorde ik. Ik stapte op ze af. Zegt de taxi chauffeur; gaat u betalen? Pardon? Dacht het niet. Doei. En hij ging weg, haha.

Die dame was mij steeds zo dankbaar. Ze keek vaak naar mijn slippers. Wat zijn die mooi! Of ze pakte mijn hand; ik ben zo blij dat je dit voor mij wilt doen.

Zij was mijn eerste persoon die ik mocht begeleiden. Maar ik denk nu al de liefste en meest dankbare persoon.

Het verhaal wordt nog vervolgd.

Nu even de focus op privé.