De eerste schoolweek is weer bijna voorbij. Daan begon dinsdag met een uurtje. Eva pas donderdag. Met de bus gingen ze naar een klimbos. Dit hoorde Eva in de bus. Gelukkig heeft ze tegenwoordig prima tour in haar tas. Je weet maar nooit wanneer ze met school op pad gaan, zucht. Al die uitjes, bizar. Wij als ouders maar betalen. Geef gewoon les zou ik zeggen.

Eva appte mij vanuit de bus. Mam, wij gaan naar dat ene klimbos van groep acht. Ik lees de paniek. Toen mocht ze nog niks doen ivm haar rug operatie. Ze zei tegen een docent, ik wil liever niet. Dat ze dat durfde te zeggen, verbaasde mij. Van de docent moest ze, want ze kan dat volgens die dame. Ik zei toen tegen Eva; je mag alles met je rug, maar je kan niet alles. Geef dat maar door. Een rug die vast zit van nek tot bil kan toch echt minder dan een gemiddelde rug. Maar ze ging. Eenmaal daar bleek dat veel meiden niet gingen klimmen. Ook best gek dat dat maar gewoon geaccepteerd wordt. Net zoals met z’n allen zwemmen. De jongens gingen er vol voor. De ene bommetje na de andere. De meiden zaten aangekleed in het restaurant.

Maarrrr. Vanmorgen moesten ze om 11:00 op school zijn. Daan dacht dat ook. Werd ineens 11:45. Eva was onderweg. Word ik gebeld. Mam, ik heb een lekke band. Pfff. Loop door naar school. Maar mam, er komt een heel gek geluid uit. Maakt niet uit. Lopen! Ik kom eraan. Ik was bang dat ze dag twee al te laat op school zou zijn. Dit is natuurlijk mijn fout. Ik probeer het op te lossen. Uiteindelijk is het haar probleem. Ze had heel slim naar een vriendin geappt dat ze een lekke band had en later zou zijn. Ondertussen stuurde Eva mij een foto waar ze was. Ik sjeesde naar school. Eva stond nog op dezelfde plek. Huh? Je zou doorlopen. Durfde ik niet mam. Dan komt er een gek geluid. Twee mensen waren bij Eva hun kliko’s aan het schoonspuiten. Ik vroeg aan die mensen of de fiets v Eef in hun tuin mocht staan. Dan zou ik deze later op (laten) halen. Ik zag de bus van haar vader onderweg voor zijn deur staan. Daar past ook een brommer in. Ondertussen dacht ik, zelfs ik kan geen band plakken….. een fiets met een krat past sowieso niet in mijn auto. Dan mis ik toch heel even een handige man….

Maar ja, de fiets mocht bij deze mensen in de tuin staan. Ik keek naar haar banden. Sjeeeee, Eva. Je banden zijn niet lek. Er zit een tak tussen je spatbord en wiel. Die maakt herrie. Ik snap Eva een beetje. Elke vier dagen moet ik haar band oppompen. Dus ws dacht zij; nu echt foute boel. Eva toch meegenomen in de auto naar school. Een minuut te laat. Dat mocht. Bij vijf minuten moet je een briefje halen en laten invullen.

Toen ik onderweg was van huis naar Eva hoorde ik bliep bliep. Eef zei; mam, neem voor de zekerheid een fietspomp mee. Slimmmm. Ik vroeg later nog aan haar; waarom vroeg je geen hulp aan die twee mensen die bij je in de buurt waren? Dat durf ik niet mam. En als ik het doe, raak ik in paniek. Dan ga ik huilen. Wil ik niet.

Ik mis de schoolvakantie nu al 🤪.

Gelukkig is het alweer weekend.