Afgelopen nacht had ik avond nachtdienst. Normaal slaap ik in het ziekenhuis. Maar de kids zouden alleen zijn, nog geen school, dus dat durfde ik wel aan. Ze hoefden niet vroeg wakker te worden van een wekker.

Heerlijk gewerkt. Met drie mannen. Komt bijna niet voor. Netjes om 22:30 klaar met werken. Zij namen nog een tosti. Toen naar huis. Ik ging voor de zekerheid op de bank slapen. Die slaapt namelijk heerlijk, is geen straf. Maar dan zou niemand van mij wakker worden.

Ik moest denken aan een deken die altijd op de bank ligt. Eva ligt daar vaak onder. Laatst had ze deze in een prop half over de bank gegooid. Ik liep erlangs. Mijn voet bleef hangen, ik viel zowat op mijn gezicht. Gelukkig bleef het bij struikelen, een kapotte slipper (mijn lievelings) en gefoeter.

Daan at een bakje noodles op de bank. Hij gaf geen kick. Gewend aan mijn gedrag. Ik gil nogal graag. Eva vroeg van boven, wat is er mam. Ruim je rommel op! Zo dat was eruit. En doorrrr.