De eerste schoolweek is weer bijna voorbij. Daan begon dinsdag met een uurtje. Eva pas donderdag. Met de bus gingen ze naar een klimbos. Dit hoorde Eva in de bus. Gelukkig heeft ze tegenwoordig prima tour in haar tas. Je weet maar nooit wanneer ze met school op pad gaan, zucht. Al die uitjes, bizar. Wij als ouders maar betalen. Geef gewoon les zou ik zeggen.

Eva appte mij vanuit de bus. Mam, wij gaan naar dat ene klimbos van groep acht. Ik lees de paniek. Toen mocht ze nog niks doen ivm haar rug operatie. Ze zei tegen een docent, ik wil liever niet. Dat ze dat durfde te zeggen, verbaasde mij. Van de docent moest ze, want ze kan dat volgens die dame. Ik zei toen tegen Eva; je mag alles met je rug, maar je kan niet alles. Geef dat maar door. Een rug die vast zit van nek tot bil kan toch echt minder dan een gemiddelde rug. Maar ze ging. Eenmaal daar bleek dat veel meiden niet gingen klimmen. Ook best gek dat dat maar gewoon geaccepteerd wordt. Net zoals met z’n allen zwemmen. De jongens gingen er vol voor. De ene bommetje na de andere. De meiden zaten aangekleed in het restaurant.

Maarrrr. Vanmorgen moesten ze om 11:00 op school zijn. Daan dacht dat ook. Werd ineens 11:45. Eva was onderweg. Word ik gebeld. Mam, ik heb een lekke band. Pfff. Loop door naar school. Maar mam, er komt een heel gek geluid uit. Maakt niet uit. Lopen! Ik kom eraan. Ik was bang dat ze dag twee al te laat op school zou zijn. Dit is natuurlijk mijn fout. Ik probeer het op te lossen. Uiteindelijk is het haar probleem. Ze had heel slim naar een vriendin geappt dat ze een lekke band had en later zou zijn. Ondertussen stuurde Eva mij een foto waar ze was. Ik sjeesde naar school. Eva stond nog op dezelfde plek. Huh? Je zou doorlopen. Durfde ik niet mam. Dan komt er een gek geluid. Twee mensen waren bij Eva hun kliko’s aan het schoonspuiten. Ik vroeg aan die mensen of de fiets v Eef in hun tuin mocht staan. Dan zou ik deze later op (laten) halen. Ik zag de bus van haar vader onderweg voor zijn deur staan. Daar past ook een brommer in. Ondertussen dacht ik, zelfs ik kan geen band plakken….. een fiets met een krat past sowieso niet in mijn auto. Dan mis ik toch heel even een handige man….

Maar ja, de fiets mocht bij deze mensen in de tuin staan. Ik keek naar haar banden. Sjeeeee, Eva. Je banden zijn niet lek. Er zit een tak tussen je spatbord en wiel. Die maakt herrie. Ik snap Eva een beetje. Elke vier dagen moet ik haar band oppompen. Dus ws dacht zij; nu echt foute boel. Eva toch meegenomen in de auto naar school. Een minuut te laat. Dat mocht. Bij vijf minuten moet je een briefje halen en laten invullen.

Toen ik onderweg was van huis naar Eva hoorde ik bliep bliep. Eef zei; mam, neem voor de zekerheid een fietspomp mee. Slimmmm. Ik vroeg later nog aan haar; waarom vroeg je geen hulp aan die twee mensen die bij je in de buurt waren? Dat durf ik niet mam. En als ik het doe, raak ik in paniek. Dan ga ik huilen. Wil ik niet.

Ik mis de schoolvakantie nu al 🤪.

Gelukkig is het alweer weekend.

Afgelopen nacht had ik avond nachtdienst. Normaal slaap ik in het ziekenhuis. Maar de kids zouden alleen zijn, nog geen school, dus dat durfde ik wel aan. Ze hoefden niet vroeg wakker te worden van een wekker.

Heerlijk gewerkt. Met drie mannen. Komt bijna niet voor. Netjes om 22:30 klaar met werken. Zij namen nog een tosti. Toen naar huis. Ik ging voor de zekerheid op de bank slapen. Die slaapt namelijk heerlijk, is geen straf. Maar dan zou niemand van mij wakker worden.

Ik moest denken aan een deken die altijd op de bank ligt. Eva ligt daar vaak onder. Laatst had ze deze in een prop half over de bank gegooid. Ik liep erlangs. Mijn voet bleef hangen, ik viel zowat op mijn gezicht. Gelukkig bleef het bij struikelen, een kapotte slipper (mijn lievelings) en gefoeter.

Daan at een bakje noodles op de bank. Hij gaf geen kick. Gewend aan mijn gedrag. Ik gil nogal graag. Eva vroeg van boven, wat is er mam. Ruim je rommel op! Zo dat was eruit. En doorrrr.

Vorige week had ik een afspraak bij Univé. Ik hou van deze organisatie. Elke twee jaar vragen zij mij of ik naar hun kantoor kan komen. Soms kom ik er rijker vandaag. Heel af en toe iets armer.

Maar het is zo fijn om alles even door te spreken. Met een kopje koffie erbij.

Ik had weer een heel erg fijn gesprek. Ik had op een gegeven moment nog even een vraag. Als mijn beidde ouders overlijden. Een huis in de verkoop. Wat moet ik afstaan aan de maffia (regering)? 20%. Bizar toch? Mijn ouders hebben hier zo hard voor gewerkt. En dan gaat veel geld foetsie, weg. De meneer van Univé beaamde mijn opmerking; de regering is de grootste maffia.

Op een gegeven moment was het gesprek afgerond. Ik liep richting de uitgang. Mijn woordvoerder en iemand anders zwaaiden gedag naar mij. Fijne dag nog. Ik zei; komt goed. Ik lig zometeen in mijn zwembad. Verwarmd. Ik gun de maffia van een regering geen ene euro extra. Ik verbruik al mijn opgewekte energie. Die twee mannen lagen in een deuk.

Gisteren kreeg ik een privé bericht van iemand die ik al langer ken vanuit ‘onze’ winkel. Al een week niks te eten. Heftig. Ik had gelukkig nog iets in voorraad. Een mooie tas kunnen vullen. Pak spaghetti met saus. Pak rijst met mix en bonen 🫘. Oploskoffie. Blikken soep. Ook iets lekkers. Broodbeleg en crackers. Toen was bij mij de voorraad ook op. Mijn dochter zei heel lief; mam, geef maar tien euro van mijn rekening. Lieverd, dat doe ik niet. Want dan weet ik niet waar ze het aan uitgeven.

Ik krijg langzaam aan steeds meer verzoeken voor een tas met eten. Alles is dan welkom. Ik ken deze mensen bijvoorbeeld nog vanuit de winkel. Het blijft schrijnend hier in Nederland. Zoveel mensen redden het net niet.

Ik help ze graag. Eerste vanuit mijn mini voorraad vanuit mijn huis. In het ergste geval vanuit de winkel. Maar dan…..

Wij hebben echt meer voorraad nodig. Dit mag vanuit je eigen keukenkast. Mocht dit lukken. Zet een tas bij mijn voordeur. Ik verdeel dit over meerdere huishoudens en het buurtkastje.

Mocht je sponsors weten? Dat zou fantastisch zijn. Een eenmalige bedrag is fijn maar ook een maandelijkse bedrag van bijvoorbeeld een euro.

Zeg het voort. Alvast dank.

Gisteren zat ik heerlijk ,te een vriendin op de pasar malam. Het was zoooo gezellig. Prachtig om die oudjes te zien dansen op de muziek. Line dance. Wij keken ernaar. Volgden de pasjes. Dat moeten wij toch ook kunnen…. Twee naar achteren, twee naar voren, iets met opzij en een draai. Wow. Hoe weet je welke kant op? Dit gaan wij niet wagen. Haha. Dat wordt hem niet.

Nog een bepaald drankje gedronken met groene wormen erin. Geen echte natuurlijk. Maar het zag er vreemd uit. De smaak was prima. Volgens mijn ex te waterig. Ik ga graag een keer mee met zijn gezin, mijn kinderen naar Bali. De echte versie proeven. Blijft een mooie droom.

Toen kwam het bericht van dat de optocht afgelast werd. Nooit eerder meegemaakt. Dit ivm het weer. De optocht is naar dinsdag verplaatst. Het optreden op het Kuiperplein ging een uur later door. Gratis poncho’s zouden uitgedeeld worden. Super geregeld.

Ondertussen raakten mijn vriendin en ik soort van oververhit. De zon scheen en scheen maar. Lekker hoor. Maar op een gegeven moment te. Wij liepen maar de auto. Zagen onderweg een meneer iets lekker drinken. Een mocktail. Aardbei 🍓 sinaasappel 🍊. Ow, die wilden wij ook. Zitten maar. Fantastisch uitzicht. Er kwamen versierde auto’s langs voor de optocht…… Een jongen op een brommer met een konijn als helm op zijn hoofd. Iemand viel nog met zijn scooter voor onze neus. Daar vlogen genoeg helpers op af. Zo konden wij lekker aan onze mocktail lurken.

Al met al een super gezellige middag. Thuis alles wat weg kon vliegen veilig weg gezet. Daar kwam die dan. De storm code oranje. Nou, niet in mijn straat. Normaal vliegt de hoes van de bank af. Niks. Wel even een flinke, hele korte, regenbui. Geen wind. Maar mijn zoon zei dat bij zijn vader, die woont hier om de hoek, de boom bijna uit de tuin waaide. Zo zie je maar hoe plaatselijk. Zelfs per straat wisselt het. Bij mijn ouders in Bennekom was helemaal niks aan de hand.

Eva wilde afgelopen nacht alleen slapen. Best bijzonder aangezien ze dat nooit eerder alleen heeft gedaan. Ik ben niet echt voor. Het wordt vroeg licht in de ochtend. Kids zijn rolluiken gewend op hun slaapkamer met slapen.

Maar ja, laatste nacht slapen hier, in de vakantie.

Ik sliep heel vast. Stond Eva ineens naast mijn bed. Mam, de plant… huh? Ik sjokte achter haar aan naar beneden. Wilde naar buiten lopen. Nee, mam. Het is binnen. Pfff, je moet mij niet bellen, wakker maken midden in de nacht.

Van het tafeltje gevallen. Was ooit te verwachten. Deze plant groeit als een malle. Helaas een kant op. Hij wiebelde al een tijdje. Stuk papier eronder geduwd. Helaas. De zwaartekracht heeft het toch gewonnen.

Daarna wilde Eva niet meer beneden slapen. Haha.

Heerlijk genoten van de zomervakantie. Veel meegemaakt. Niet alles even leuk.

Vanaf vandaag probeer ik weer elke dag iets te posten. Van een paar zinnen tot aan iets langer.

Hebben jullie een fijne vakantie gehad?

Ik geniet nog even van de tuin. Prima temperatuur. Alleen zou het vandaag droog blijven. Ik heb een bups kinderen hier in het zwembad aangezien die van mij niet meer erin gaan. Haren mogen niet nat worden. Schaamte voor een lichaam. Pffff. Gelukkig slachtoffers gevonden. Heerlijk die gezelligheid.

Mijn kids hebben het geluk dat ze met hun vader en zijn gezin op vakantie konden gaan. Ik gun ze dat enorm. Making memories.

Gisteren gingen ze met het vliegtuig vanuit Düsseldorf naar Gran Canaria. Eva had het ‘zwaar’. Zij was de hele dag misselijk. Dat gaf haar vader en zijzelf aan mij door. Logisch vond ik. Een dag uit met school is voor Eva al veel/ teveel. Laat staan een hele reis, vliegen (vliegangst), andere omgeving etc etc.

Maar she did it! Super goed.

Helaas is de koffer van mijn kids open gebroken. Daan en Eva hadden een luchtje mee genomen. Zeker niet de duurste. Maar wel een luchtje wat voor hen aan thuis dacht. Helaas. Beidde luchtjes zijn uit de koffer ‘gestolen’.

Ik mag hopen dat deze meneer of mevrouw die deze luchtjes gestolen heeft hier gelukkig mee mag worden.

Bizar toch? Je mag niks mee nemen in je hand bagage. Doe je dit netjes in je koffer. Ben je het kwijt. De band om de koffer was bij aankomst weg. Mmmmh, toen dacht ik al, zal toch niet. Ja dus. Wat een boeven weer.

Bovenstaande is natuurlijk een grapje.

Afgelopen twee weken waren mijn kids hier. Aangezien wij niet op vakantie gaan, gingen wij voor andere uitjes. Over het algemeen is een dagje uit heel duur. Maar ik kreeg van een tante meerdere bonnen. Geweldig.

Mijn zoon koos samen met zijn vriend voor Jump gebeuren hier in Ede. Eva en ik gingen met mijn ouders naar de Apenheul.

Maarrrrr, hier werd gelogeerd. Voor Eva een vriendin. Daan had bijna veertien dagen lang een jongen hier. Heel soms was er een derde.

Normaal als ik mijn zoon roep om naar school te gaan en ik zie boeken liggen of blikjes…. Dan ga ik tekeer. Dat vindt hij vreselijk. Jammer dan. Jij wordt niet wakker van de wekker. Die wekker ben ik nu, daar hoort een kleine opruiming bij. Op die manier was er nooit een grote chaos. Deze afgelopen veertien dagen liet ik het los. Wow. Dat een puber geen last heeft van al die lege blikjes, zakken chips, etc. Bizar.

Gisteren nam een vriend van mijn zoon ‘afscheid’. Hij gaat twee weken weg. Zij waren onafscheidelijk. Ik gaf ze gistermorgen een wasmand. Al het afval brachten ze netjes naar beneden.

Ik heb gewoon zin om alles fris te wassen. Stofzuiger erdoorheen. Heeeerlijk. Daar kan ik echt van genieten.

Sinds gisteren zijn mijn kinderen voor veertien dagen bij hun vader. Wat een geluk met het weer. Voor mij dan als thuisblijver. Het blijft nog even zomers. Ik heb de komende dagen lekker vrij. In de ochtend pak ik steeds een verdieping aan inclusief de was.

Daarna is de tuin en het zwembad voor mij. Ying yang.

Mocht het heel warm in huis worden, dan heb ik (over een paar dagen) een schone airco gekoelde slaapkamer. Als dat geen vakantie gevoel geeft…..