Mijn zoon was vanaf afgelopen dinsdag tot en met vrijdag in Parijs.

Op de eerste avond kreeg ik een bericht van hem. Mam, kan je een mail sturen maar de leiding? Dan kom ik met de trein naar huis. Whaha, hoe verzin je zoiets?

De volgende dag zag ik berichten van; mam, het is nu 1:30, iedereen gilt. Lieve Daan, het is normaal dat je vooral de eerste nacht niet slaapt. Dus dat gegil is normaal. Dat duurt waarschijnlijk totdat je morgenvroeg wakker wordt.

Mijn moeder appte met Daan die eerste avond. Meneer zat alleen op de slaapkamer. Tja, soort van sneu. Maar hij moest er gewoon even doorheen.

Ik vroeg hem meerdere keren per dag om een foto te sturen van dat moment. Ik ga daar een mini foto boek maken. Ik ben ervan overtuigd dat als hij dit ooit terug kijkt hij denkt; mmmh. Het was best wel leuk.

Daan, waar ben je nu?

Daan, waar ben je nu?

Mijn kinderen zijn niet vaak in het buitenland geweest. Het onbekende. Waar kom ik terecht? Wat krijg ik te eten? Dat maakt het moeilijk voor ze. Maar vooralsnog ben ik ervan overtuigd dat Daan uiteindelijk best wel genoten heeft.